Waarom ik altijd een beetje tegen die dure decembermaand opkijk

  • door Gastmama

Gastmama Inez heeft een beetje een wrang gevoel bij de decembermaand. En met reden, vind ik... 'Ik ben absoluut fan van familiemomenten en elkaar verrassen met leuke cadeautjes, maar of dat nu écht zo intensief op één week tijd moet zijn? Bovendien slorpen al die cadeaus een pak van het gezinsbudget op.'

Sociale ongelijkheid

We zitten er weer middenin, in dé befaamde decembermaand, die flink z’n tanden zet in menig gezinsbudget.

Eerst passeren Sint en Piet (met enige mediaheisa over roetvegen). Dankzij onze sociale media kunnen we nauwgezet van al die glunderende kindergezichtjes genieten. Zo’n blij gezichtje maakt mijn dag goed, maar stiekem vind ik dat de Sint soms écht wel all-the-way-over-the-top-and-back is gegaan met zijn vrijgevigheid.

Als kind lag ik in de bovenste schuif bij de Goedheilige man, want Hij maakte ’s nachts tijd om mij zowel thuis, bij de grootouders én bij mijn peter te voorzien van snoepgoed en kadootjes. Mijn man was als kind ook zéér braaf, maar toch was de Sint daar minder vrijgevig. Het leek wel of Hij voor de kids van het één-ouder-gezin met zijn laatste centen wat chocola had gekocht en de witteproductversie van wat er in de brief gevraagd werd.

Is niet vanzelfsprekend

Die onvervulde kinderdromen hebben ongetwijfeld een weerslag binnen ons eigen gezinnetje. Zoonlief van net één jaar krijgt sowieso de komende jaren een gul bezoekje van de Sint, waarbij Pakjespiet uitvoerig de treinsporen, racebanen, auto’s op afstandsbediening, kastelen en piratenschepen zal hebben uitgetest die nacht…

Toch zullen we hem duidelijk maken dat niet alles vanzelfsprekend is… Gelukkig hebben we nog wat tijd om te bedenken hoe we dat precies gaan aanpakken… Oh ja, dit jaar had de Sint aan mama en papa gevraagd om zelf wat aan te schaffen voor de kleine spruit: extra zeverslabbetjes, antislipsokken voor de eerste stapjes en wat tweedehands speelgoed van een Facebook-koopgroepje.

Fan van familiemomenten

Nadat Sinterklaas is vertrokken verovert de Kerstboom al snel zijn plaats in de huiskamers (al moet ik bekennen dat vorig jaar onze olijfboom werd aangekleed met licht en ballen).

De komende weken gaan gepaard met herinneringen aan vroeger: als slagersdochter had ik ouders die dag én nacht werkten om alle gezinnen te voorzien van kalkoenen en fondueschotels en op kerstavond in slaap vielen in hun bord soep.

Ik ben absoluut fan van familiemomenten en elkaar verrassen met leuke kadootjes, maar of dat nu écht zo intensief op één week tijd moet zijn? Bovendien slorpen al die cadeaus een pak van het gezinsbudget op. Ik was dan ook absoluut fan van het voorstel bij de familie van manlief, waarbij ieder een grappig 5€-cadeau meebrengt dat we door middel van een spel toewijzen aan iemand anders. Hilariteit verzekerd als grootmoeder naar huis gaat met een sexy zwarte string.

Zelf iets voor goede doel

Aan de andere kant van de familie zijn we nog niet zover, en moeten er cadeaus gekocht worden voor alle mogelijke relaties binnen ons nieuw samengesteld gezin. Dat komt er dan op neer dat iedereen een lijstje maakt met wat hij/zij ‘wil’. In praktijk wil dat zeggen dat de Kerstboom bezaaid ligt met alle mogelijke kadobonnen…

Bij mezelf brengt dat dan nog eens extra stress mee, omdat ik het telkens presteer om tegen de vervaldatum eíndelijk eens wat te gaan kiezen. (Stiekem heb ik met m’n kadobon al eens een kadobon voor iemand anders gekocht…)

Dit jaar heb ik dan ook wijselijk op mijn wenslijst gezet dat ik met veel plezier m’n kadootje doorgeef aan VZW Moeders Voor Moeders, met vermelding van het rekeningnummer. Ik geef toe, het is misschien een vorm van stilzwijgend familiaal protest tegen de cadeaugekte, maar op die manier doe ik eíndelijk eens iets voor een goed doel, waar ik me gelukkig bij voel!

Inez, Mama van Oscar (1)