Waarom papa's zenuwen wat strakker gespannen staan

  • door Gastpapa

Het is zondagochtend. Bij ons betekent dit: mama gaat sporten, papa moet het fort rechthouden. Drie uur lang. Ik kijk af en toe eens naar de klok. Gewoon, puur ter informatie. Want, tegen dat mama terugkomt, zijn mijn zenuwen meestal toch wel wat strakker gespannen.

Waarom, vraag je?

  • De meisjes willen wel eens treuzelen. Tijdens het eten. Het naar toilet te gaan. Het in bad gaan. En bij mij mag het over het algemeen vooruit gaan. Nu, het is zondag, nietwaar. Dus we blijven gggrrrrustig.

     

  • Mogelijks wordt er wel al eens gezeurd voor of over het een of ander. Dat gaat dan al eens over in gehuil. En in sommige gevallen krijg je dan ‘Ik wil mama’. Tja, begrijpelijk he. We willen allemaal mama, ik op de eerste plaats.

     

  • Mijn dochters zijn nu 3 en 6. En vooral die 6-jarige baart mij zorgen. Die zingt niet meer braafjes mee met Kabouter Plop of MegaMindy. Die wil al naar ‘volwassen’ nummers luisteren, en dansen met de bijhorende moves. Als ik dat zie, begin ik dus lichtjes tot zwaar te hyperventileren. Het gedacht dat ik binnen vijf tot tien jaar twee pubers in huis heb…

     

  • Die 6-jarige heeft bovendien de gewoonte opgepikt om dingen die ze ziet/hoort op televisie naadloos over te nemen. Bijvoorbeeld. Ze is al eventjes aan het treuzelen, luistert niet tiptop, ik word wat zenuwachtig en zeg streng: ‘Nu is het genoeg geweest, als je niet flink bent, ga je in de hoek.’ En dan krijg ik als antwoord: ‘Beheers jezelf, vader.’ I kid you not. Dat komt trouwens niet uit ‘Game of Thrones’ ofzo. Gewoon uit ‘Belle en het beest’. Argh.

 

Maar. Ondanks de soms moeilijkere momentjes, en ondanks de aanslagen op mijn zenuwgestel … Ik houd van onze zondagochtenden. We begrijpen elkaar, mijn dochters en ik. Meer nog, het is grote liefde …