Wat als je bevalling wordt ingeleid?

Net voor haar bevalling van haar derde meisje, tijdens haar week bevallingsverlof, schreef een lichtjes wanhopige Sylvie dit blogje: 'Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik wil bevallen!' En toch schrok ze toen de gynaecoloog voorstelde om de bevalling in te leiden...

In blijde, euh, verWACHTing

Ik ben nu net een week in bevallingsverlof en ik vraag me echt oprecht af hoeveel een mens kan poetsen en strijken. Maar dan heeft de gynaecoloog nieuws: ze wil de bevalling inleiden… Slik…

Ik verlang nu echt wel om onze derde dochter te verwelkomen. Ik ben benieuwd hoelang ik dit keer ga moeten wachten, goed wetend dat onze twee andere dochters 10 en 7 dagen te laat waren.
Na mijn laatste bezoekje aan de gynaecoloog vorige week was ik nochtans hoopvol: 2 cm ontsluiting al, joepie, en helemaal vanzelf! Dat is me nog nooit overkomen. Maar intussen zijn we dus een dikke week verder en ben ik, na heel wat poetsen, stofzuigen, wandelen en pikant eten, nog altijd … in blijde verwachting. Met de nadruk op WACHT…

Ook de gynaecoloog is verrast, zo blijkt, als ze me deze week terugziet.
Nog niets gevoeld, behalve af en toe wat harde buiken? Geen schot in de zaak? Na onderzoek blijkt dat ik toch al 4 cm ontsluiting heb. Meer nog, het lijkt haar het best om me de volgende ochtend in te leiden. Wow... Mijn vriend en ik zijn heel blij dit te horen, maar tegelijk bekruipt me een angstig gevoel. Ik word voor de derde keer mama... Komt het door de hormonen?!

Bevalling nummer drie: de inleiding

De volgende ochtend zijn we stipt op tijd in het verloskwartier en worden we ontvangen door twee superlieve vroedvrouwen. Echt fantastisch hoe ze mij – zelfs bij een derde bevalling – opnieuw stap voor stap uitleggen wat er gaat komen (voor een georganiseerde controlefreak is dit een geschenk op aarde).

Het begint allemaal met het breken van de vliezen. Eerlijk: als je pijn zou moeten inschatten op een schaal van 10, dan geef ik een… 10.
Het volgende op het programma: het onvermijdelijke ‘lavement’, waarbij ze je vriendelijk verzoeken om het goedje 5 minuten op te houden. 100 euro voor wie hierin slaagt! En we zijn vertrokken…     

 

Le moment suprême

De weeën worden nog wat extra opgedreven. Wanneer ik bijna zijn vingers breek, vraagt mijn vriend: ‘Schat, misschien tot tijd voor een epidurale?’
Yes please! Leve de epidurale! Misschien ben ik wel een softie als het over pijngrenzen gaat, maar waarom het jezelf moeilijk maken, als het iets aangenamer kan? Ik moet er tenslotte wel nog een hoofd doorpersen he!

Het laatste uur van de bevalling

Het laatste uur van de bevalling is ingezet en is best wel intens (de meest intense van alle drie mijn bevallingen). Het ene moment zit ik nog op 7 cm ontsluiting, tien minuten later ben ik aan het persen.

Trouwens, nog zo’n cliché. ‘Een derde kindje? Dan moet je maar eens licht persen en het floept eruit! Believe me, er is niets van aan.

Mijn vriend – helemaal geen softie – is sterk onder de indruk van het hele pers- en roepgebeuren. Maar na een kwartiertje afzien is ze er eindelijk, onze kleine Renée.

Het resultaat: bijna 4 kg!

Wat een overweldigend moment van gelukzaligheid gaat er door je heen als die kleine meid in al haar puurheid op je buik wordt gelegd...
Het eindresultaat mag ook gezien zijn: ‘50 cm en 3,940 kg, mevrouw.’
Excuseer, rewind. 3,940 kg?!
Geen wonder dat ik zo moest persen! Maar mijn lieve dochter heeft me ondanks alles geen scheurtje of knip bezorgd, zodat ik diezelfde dag nog op een normale manier kan rondstappen. Wat een superbaby...