Wat als wiegendood om de hoek loert?

  • door Mama

Eind juli bel ik een goeie vriendin om haar te feliciteren met haar verjaardag. Ze is heel stil. Alice, het dochtertje van haar broer, blijkt de dag voordien te zijn overleden aan wiegendood. Ze was net 11 maanden geworden... 

Ongeruster dan anders

Het nieuws slaat in als een bom. In mijn arm slaapt mijn eigen baby van drie weken. Tranen stromen over mijn wangen. Het is nieuws dat niet te vatten is. Het is het ergste van het ergste, en eigenlijk nog veel erger.

Ik word nog ongeruster dan anders over mijn pasgeboren baby. Met een gerust hart slapen lukt niet meer; de angst dat ze plots ook niet meer wakker zou worden vreet aan mij. 

Naar het ziekenhuis

Mijn oudste dochter had een wiegendoodtest gedaan. Dat lag toen voor de hand: ze was prematuur geboren en ze woog minder dan 2,5 kg bij de geboorte. Daardoor zat ze in twee van de drie risicogroepen (de derde risicogroep: meerlingen). Gelukkig toonden de resultaten aan dat ze geen verhoogde kans op wiegendood liep. Zo'n test is niet sluitend, maar het stelt je toch gerust.

Bij Danielle is er, objectief gezien, helemaal geen reden om zo'n test te doen. Ze werd netjes op tijd geboren, was goed op gewicht en perfect gezond. In principe is een wiegendoodtest dan niet aangewezen. Maar toch… Ik weet dat ik geen rust zal vinden als we hem niet zouden doen. Mijn buikgevoel zegt me dat die test moet gebeuren. En zo geschiedt het… Met onze meid van acht weken oud trekken we volle moed naar het UZ Gent.

Het verdict: ze moet aan de monitor

’s Ochtends zit ik als eerste in de wachtzaal om met de dokter de resultaten te overlopen. Hij stelt wel erg veel vragen. Een verpleegster biedt me een kop koffie aan. Dit is niet goed.

Ik heb het enorm moeilijk om me te concentreren, mijn stem beeft en tranen staan me in de ogen. De resultaten zijn niet goed. Danielle heeft te veel te grote zuurstofdalingen. Ze krijgt een monitor. Alles wordt kalm en piekfijn uitgelegd, maar het is zeer confronterend. Vooral het stukje over … reanimatie.

En dan gaat het alarm af

Op weg naar huis stop ik bij de supermarkt. Normaal gezien komen mensen altijd even piepen in de Maxi Cosi. Een pasgeboren baby werkt als een magneet en meestal krijg je reacties als: ‘Wat een mooie baby’, of ‘Wat een schatje'. Maar vandaag hoor ik van ver: ‘Oei, kijk, een hartpatiëntje, ocharme.'

Dit moet ik allemaal laten bezinken. Heb ik nu een zorgenkindje? Is ze überhaupt ziek? Zal ik alles kunnen doen met haar zoals ik met mijn oudste deed? Houdt ze hier iets aan over? Op een bepaald moment kan je via de hartslag en de ademhaling op de monitor ‘lezen’ hoe je kind zich voelt. Dan besef je dat dit eigenlijk niet de normale gang van zaken is … Kortom: ik heb veel vragen. Ik troost mezelf met de gedachte dat we er op tijd bij zijn en de monitor gewoon dient als extra zekerheid.

De tweede nacht, het alarm gaat af. Ik schrik me een bult. Blijkbaar moet je de monitor af en toe opladen. De batterij was leeg. Loos alarm dus. Een paar nachten later: opnieuw alarm. Weer schrik ik me rot. Danielle heeft in haar slaap een elektrode losgetrokken. Weer loos alarm dus.

Een weekje later klinkt het alarm nog eens. Dit keer ligt ze er nogal ‘levenloos’ bij. In het ziekenhuis hebben ze me geleerd om in zo'n situatie hard in de duim of dikke teen te knijpen. En in een noodgeval mag ik op gecontroleerde wijze met de armen schudden. Maar er is geen tijd om na te denken en ik sla haar prompt op haar buikje. Ze schrikt, slaat haar armen open om heel diep adem te halen. Oef…

Alarm

Drieëneenhalve maand later gaan we op controle. Dit keer zijn de testresultaten positief. En de analyse wijst uit dat we die ene nacht geluk hebben gehad dat we de monitor hadden.  Waarschijnlijk liep er tijdens haar slaap melk terug uit haar maagje naar haar longetjes, waardoor ze als het ware ‘verdronk’. Dat is iets waar ze moest uitgroeien, en dat deed ze ondertussen gelukkig met succes. We mogen de monitor achterlaten!

Joepie! We mogen weer olie in haar badje gieten, want er hangen geen elektrodes meer aan haar borstkas. Een pamper verversen kan zonder gevecht met draden, we hoeven niet langer te sleuren met de monitor. Mensen kunnen ons niet meer aanspreken op ‘die bak’. Het is nog even aanpassen zonder onze back-up, maar heel snel kan ik ook zonder monitor mijn rust hervinden.

Ik ben eeuwig dankbaar dat we de test gedaan hebben. We zijn Alice eeuwig dankbaar dat ze het leven van mijn dochtertje heeft gered. Want zonder haar hadden we er nooit aan gedacht...