Er heeft een strijd gewoed bij ons. Een echte oorlog was het nu ook weer niet, laten we het een veldslag noemen. Een veldslag tussen ons gezin en het griepvirus, waarbij de vijand schaamteloos toesloeg in het weekend.
Even terug naar vrijdag. Er hing al iets in de lucht, het was duidelijk voelbaar. Uiteindelijk kon ik het niet meer negeren… Mijn jongste dochter, normaal een echte babbelkont, lag languit op de zetel. Haar oogjes waterig, haar wangen knalrood en de grootste hint van allemaal: er kwam geen kik meer uit haar mond. Mijn oudste dochter, normaal een echte spring-in-het-veld, lag bewegingsloos onder een fleecedeken naar het plafond te staren. Met uitzondering van haar hand die heen en weer bewoog tussen de doos tissues en haar neus.
Tactische voorbereiding
Omdat terugtrekken geen optie was, maakten we ons op voor de strijd! Op naar de apotheek, waar ik geduldig mijn beurt afwachtte tussen de snotterige en kuchende klanten. Munitie werd ingeslagen: neusspray voor het hele gezin, hoestsiroop, keelpastilles, Vicks, een verzachtende zalf voor de neus, iets tegen de koorts, ontsmettingsmiddel. Een toonbank vol tactisch materiaal om mijn troepen te beschermen. Ook mijn boodschappenlijstje werd last minute aangevuld met onmisbare spullen: zakdoeken, dozen tissues, kilo’s honing en citroenen.
Veldhospitaal
Het werd een weekend waarin hobby’s en afspraken afgezegd werden. Een weekend van hele dagen in pyjama. Een weekend van lekker op de zetel met een dekentje. Een weekend van medicatie op vaste tijdstippen. Een weekend met rode wangen, traantjes, zweet en snot. Liters snot! Kilo’s zakdoeken vol! Een weekend van gebroken nachten wegens koorts en hoestbuien en keelpijn en verstopte neusjes.
Overgave
Maandagochtend werd snel duidelijk wat ik eigenlijk al wist. Hoe hard ik ook gehoopt had om ongeschonden uit de strijd te komen, mijn soldaatjes waren echt nog niet in staat om naar school te gaan. Dus werden de reddingstroepen opgeroepen en volgde er een week van opvang bij de grootouders (waarvoor dank!). Een week van uitrusten en bijslapen. Een week van joggingbroeken en nog meer chillen op de zetel. Een week waarin onze meisjes stilaan weer op hun positieven konden komen. Een week van veel knuffelen, veel filmnamiddagen en wat extra verwennerij.
De strijd gaat verder …
Intussen voelen zij zich gelukkig een stuk beter. De vijand rukte echter ongenadig verder en mijn zoon, mijn man en ik staan nu in de vuurlinie. Voorlopig houden we nog dapper stand. Als iemand zich geroepen voelt om ons versterking te sturen en de vijand te overmeesteren: graag!
Ik kijk stiekem al reikhalzend uit naar de lente. Maar voor nu: geeeeeeeeef acht!
Veel moed aan alle andere slachtoffers die door dezelfde vijand worden aangevallen en vooral veel beterschap!
