‘Slaapt je baby al door?’ is volgens kinderpsychiater Karlien Dhondt de foute vraag. “Ik ben zelfs eerder ongerust als een baby doorslaapt.”
2/02/2026
Door Mamabaas
Slaaptekort is niet gewoon “een beetje moe”. Het is wakker worden met een lijf dat al op is. Het is prikkelbaar zijn om niks. Het is ruzie maken over een lege brooddoos. Het is je schuldig voelen omdat je geen geduld meer hebt, terwijl je letterlijk op reserve draait. En dan nog die druk erbovenop: dat het op een bepaald moment “toch wel eens moet beginnen lukken”.
Daarom is het zo logisch dat jonge ouders zich vastklampen aan één meetpunt: doorslapen. Op babybezoek komt die vraag bijna automatisch: “Slaapt hij al door?” Alsof het een rapport is. Alsof je “geluk” hebt als je baby het snel kan.
Dit is de vraag die je je wél zou moeten stellen
In de nieuwste aflevering van de podcast ‘Goed genoeg’ met Siska Schoeters geeft kinderpsychiater Karlien Dhondt aan dat ze dit een verkeerde reflex vindt. Niet omdat nachten onbelangrijk zijn, maar omdat de vraag het probleem niet juist benoemt.
Zij zou een andere vraag normaliseren: “Goh, hoe zwaar zijn je nachten? Lukt het een beetje?” Want daar zit de realiteit. Niet in het aantal uren dat iemand anders “normaal” vindt, maar in wat jij nog kan dragen.
Bij jonge baby’s is wakker worden bovendien vaak gewoon biologie.
In het begin worden baby’s om de zoveel uur wakker omdat hun lichaam voeding nodig heeft. Dat is geen slechte gewoonte en geen teken dat je iets fout doet. Het is een klein lijf dat groeit en zichzelf in leven houdt. Dhondt voelt zich puur medisch zelfs meer op haar gemak als een jonge baby nog af en toe wakker wordt. Een baby die op drie weken al doorslaapt? Dan stelt ze zich net vragen.
Ze gebruikt er een medische term voor: “arousals”. Korte momenten waarop het lichaam even “aan” gaat. In die eerste maanden gaat dat vaak samen met voeding en regulatie. Het hoort bij hoe jonge baby’s slapen.
Betekent dat dat je het dan maar moet uitzitten?
Nee. Het punt is net: er bestaat geen universele grens. Voor de ene ouder is twee keer wakker worden nog net oké. Voor de andere is één nacht met onderbrekingen al te veel, omdat je er alleen voor staat, omdat je partner in shiften werkt, omdat je nog een peuter hebt, omdat je zelf al weken op je tandvlees zit. Dhondt zegt het zo: wanneer is het een probleem? Wanneer het voor jou (of je kind) te zwaar wordt. En als jullie er echt onder beginnen te lijden, mag je hulp vragen.
Beluister het volledige interview
Meer 'Goed genoeg'?
Wil je nog meer Goed genoeg?
Siska schreef ook een boek: “Goed genoeg! Opvoeden in tijden van hoge verwachtingen.”
Een boek vol mildheid, herkenning en nuchterheid – ideaal voor ouders die af en toe twijfelen of ze het wel ‘goed genoeg’ doen (en dus voor álle ouders).