Aan mijn zoontje met ASS

  • door Gastmama

Lieve schat op het autismespectrum. Kleine jongen, maar toch zes jaar inmiddels. Voor jou zal ik mijn warmte en liefde in een schema gieten. Je uitleggen dat ik je graag zie. Met duizend toverwoorden en honderd rare beelden zal ik het je tonen.

Ook al speelt er die vreemde onbeduidende afstand. In je geest ben ik nabij, hier en nu.

Ik zal wijzen naar wat je dagdagelijks hoort te doen. Ik zal het herhalen tot het maanlicht naast de zon zal staan. Zo zijn Ying en Yang ook geboren.

Desnoods vertel ik het in mantra’s, volzinnen en gebaren. Ook al spreek ik jouw taal niet.

Ik zal leren van jou en jij waarschijnlijk van mij. Wat spontaan hoort te zijn is voor ons een les.

Wanneer de onmacht te groot wordt omdat je worstelt met jezelf - omdat je de zoveelste keer een routine niet wil doen- zal ik met je meestrijden, naast je liggen, roepen, huilen en stampvoeten. Desnoods slaan we die deur maar klein.

Hoe kan ik je te kennen geven dat je er mag zijn? Evenveel als geen ander.

Al het geluk wil ik jou gunnen maar dat is nu net het probleem. Ik geef meer dan wat mijn ziel aankan. Aan jou geef ik die 150% en wanneer ik denk dat ik mijn grens bereikt heb komt er nog 50% bij, speciaal voor jou.

Je zelfbeeld wil niet groeien en staat negatief. Gelukkig hebben we een heel team rondom je heen staan. Samen vangen we je op. Zo ontwarren we je knopen.

De juf van je klas is een tovenares. Zij geeft aan 20 kinderen les en geeft extra zorgen aan jou. Voor mij is ze een held.

En … wat ben je zo ontzettend gevoelig. Voortdurend denk je dat de ander boos op je is. Ik wou dat ik je kon verlossen van deze angsten. Maar ik kan slechts toekijken, handvaten meegeven in deze overweldigende wereld, je knuffelen en herhalen dat je goed genoeg bent.

Nee, je bent niet dom. Ook al komt dit woord aandraven omdat anderen je oog voor details niet begrijpen. Integendeel, je bent clever want elk systeem wordt doorgrond door jou.

Ik kan je pijn niet wegnemen, stiekem huil ik met je mee.

Maar … ik zal situaties creëren en ze volstoppen met die toverwoorden zodat je de kans krijgt om schema’s te maken, zodat de wereld een voorspelbare plek wordt.

Ik zal nabij zijn in je diepste herinnering, mijn dappere strijder.

Jij bent de reden van mijn bestaan want ook ik leef met een kwetsbaarheid.

Ik zal jou voorgaan op je pad. Ik zal het je tonen en het herhalen, in rituelen, beelden, teksten, muziek of wat anders. Zo worden we samen groot.

Ik weet dat de geijkte wegen, opvoedingstips –en perikelen niet voor ons zijn weggelegd.

Ook het onbezonnen genieten en de zogezegde obligate familiefoto’s zal hier nooit van toepassing zijn. Maar weet je wat? Jouw strijd zal mijn missie zijn; gaan we dat afspreken?

Wij leven in een fotokader van de tijd, wij samen.

Liefs,

Mama