Als ik naar mijn kindjes kijk

  • door Mama

Als ik naar de kinderen kijk of als ik vertel over hen dan schiet ik vol. Ken je dat? Soms loopt echt alles in het honderd op het werk. Maar dan kom ik thuis en zie ik mijn kleintjes spelen. "Waar maak ik me eigenlijk zo zorgen om?", denk ik dan. Zij zijn zo volmaakt. Zo puur. Zo onschuldig.
Of toch niet helemaal?

Krokodillentranen en gebrul

"NEE BROER!" klinkt het."'Broer heeft mijn toren kapot gemaaaaakt". Ze perst er gauw nog wat krokodillentranen uit en steekt een priemend vingertje uit naar broer, die totaal niet onder de indruk een duploblok in zijn mond steekt. Ze duwt hem weg en dan... BAM. Broer valt frontaal op haar kasteel en zet het op een brullen.

Intens genieten van het chaotische gezinsleven

"Brooeeer!" En dan 2 huilebalkjes die om ter hardst om mijn aandacht snikken. Ja, zo gaat het er dus ook aan toe bij ons thuis. Maar zelfs temidden van die chaos geniet ik intens van het gezinsleven. De boze rode kaakjes ontroeren mij. Ik steek al mijn liefde in het troosten, het wegvegen van het verdriet, soms met een zakdoek maar nog vaker met mamakussen die ik weinig spaarzaam op hun lijfje druk.

Die lieve lijfjes in mijn armen

Ik kijk gewoon heel graag naar mijn kinderen. Ik kan amper uitdrukken hoe ver mijn liefde reikt en hoe anders ik nu in het leven sta. Alle ellende, onzin en kleine verdrietjes vervagen als ik die lieve lijfjes in mijn armen sluit. Ik ken geen beter gevoel.