Als je baby de baas is van het vliegtuig

  • door Gastpapa

Een familievakantie in Zuid-Spanje met heen- en terugvlucht, het was een heerlijk vooruitzicht. Al dacht onze jongste daar blijkbaar anders over...

Familievakantie met het vliegtuig

 Van nature uit ben ik eerder filosofisch ingesteld en neem ik onvoorwaardelijk vrede met hoe het leven verloopt. Alles hangt af van omstandigheden, dus maak ik er maar het beste van en pluk ik iedere dag. 

Sweet little Lily

Die ingesteldheid heb ik al van jongsaf. Mijn klastitularis in het zesde middelbaar maakte er zelfs ooit een opmerking over op mijn rapport: ‘God schept de dag en Jan wandelt erdoor.’ Inmiddels geloof ik steeds minder in God, maar des te meer in de geneugten des levens.

Een van die geneugten is vliegen. Echt waar, ik hou van alles wat er aan vliegen is: de anonimiteit van een luchthaven, het vliegen op zich, het even weg zijn van de wereld…

Ware het niet dat onze laatstgeborene, de genaamde Lily, besliste om geen rekening te houden met mijn romantische gevoelens terzake.

Who's the boss?

Wel integendeel. Mevrouw had klaarblijkelijk geen zin om te reizen en ze had, gezien haar leeftijd, maar één manier om dat kenbaar te maken: krijsen.

Tweeëneenhalf uur lang.

De honderden andere passagiers straal negerend. Like a boss. 

We hebben het allemaal wel al eens meegemaakt: het moment waarop werkelijk niets helpt om je baby te kalmeren. Rustig heen-en-weer wiegen, afleiden met speelgoed, een flesje, een koekje, of zelfs een beetje Nurofen.

Maar soms, héél soms, werkt niets. En wanneer je je net dan in een vliegtuig bevindt, dan heb je plots iets minder vrede met hoe het leven verloopt.

Victor en Ella stopten hun oren dicht en stelden ten einde raad voor: ‘Neem haar efkes mee naar buiten.’ Helaas: daarvoor zaten we enkele kilometers te hoog. En vermits we nog altijd zoogdieren zijn zonder vleugels zit vliegen zonder vliegtuig niet meteen in onze natuur.

Eén landing en een applausje later

Net toen ik mij bijna tot God bekeerd had en overwoog om tot Hem te bidden voor enige clementie, kalmeerde mijn jongste spruit spontaan.

De landing verliep gelukkig op alle vlakken vlekkeloos. Het applaus van de passagiers dat volgde op die vlekkeloze landing nam ik dankbaar in ontvangst, zonder evenwel te vergeten onze directe buren op het vliegtuig in de hulde te betrekken en ook hen te bedanken voor hun moed en zelfopoffering.

Oh ja: Lily stelt het goed. En de mama en de papa hebben weer iets bijgeleerd: zelfs na de geboorte van een derde blijf je leren, met vallen en opstaan.

Hopelijk kan ook Lily snel beginnen met dat vallen en opstaan.