Als je baby rsv heeft: luister naar je moederinstinct

Mijn verhaal begon zoals bij zoveel ouders elke winter. Mijn zoontje van net geen zes maanden oud kreeg RSV. Aanvankelijk begon dat met wat hoesten en wat koorts. Maar al snel begon hij het lastig te krijgen met ademen en besloten we om naar het ziekenhuis te rijden. Daar begon het verhaal van de ergste periode uit mijn leven.

Mijn zoontje moest opgenomen worden omdat hij moeite had om zijn saturatiewaarden te halen. Aanvankelijk niet zo’n groot probleem. Vele jonge kindjes ontwikkelen bronchiolitis op dit virus en hebben dan wat extra ondersteuning nodig zoals zuurstof. Dit was ook bij ons zoontje het geval.

'Gewoon uitzieken'

Ik voelde echter van in het begin dat er meer aan de hand was. Dat hij ernstig ziek was en zich doodellendig voelde. Ik vroeg aan elke dokter die passeerde: “hij overleeft dit toch”? En elke keer kreeg ik hetzelfde antwoord: “jawel mevrouw, ze kunnen goed ziek zijn, maar zijn waarden zijn goed, hij moet dit gewoon met wat extra ondersteuning uitzieken.”

Tot die bewuste zondagavond, nadat hij al vijf dagen doodziek in zijn bedje aan het jammeren was. Ik kreeg het ineens doodsbenauwd. Alles in mijn lichaam schreeuwde het uit dat er iets mis was, ook al toonde de monitor dat alles ok was. Ik ben de verpleging gaan roepen en heb geroepen dat het echt niet meer ok was. En toen is het snel gegaan. Ze deden het licht aan en zagen de witte kleur van mijn zoontje en besloten om hem naar intensieve te rijden voor extra ondersteuning bij het ademen.

‘Ze zijn hem al drie kwartier aan het reanimeren’

Er lagen dit jaar nog al kindjes met RSV en alles zou wel snel beteren. Ze vroegen ons om te wachten met hem te bezoeken tot hij geïnstalleerd was daar, maar plots kwam een arts ons in paniek halen. “Mevrouw, het gaat echt niet goed met uw zoontje, ze zijn hem al drie kwartier aan het reanimeren”.

Drie kwartier? Overleeft men zoiets nog wel? Het donkerste moment uit mijn leven. De weg van pediatrie naar intensieve die avond. Ik dacht dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn zoontje. Dat het voorbij was... een stom virus.

Hij vecht dapper verder

Gelukkig is het anders uitgedraaid. Zijn hartje is terug beginnen kloppen nadat ze hem aan de hartlongmachine hebben gehangen en ondertussen zijn we een week verder en hij vecht elke dag dapper verder. Of er blijvende neurologische schade is weten we niet. Dat valt allemaal nog af te wachten, maar hij is er nog.

Ik wil dus aan alle mama’s meedelen dat ze absoluut moeten luisteren naar hun moederinstinct. Dankzij dat instinct leeft mijn zoontje nog, want hij was net op tijd op de juiste plaats...

 

Gastmama Elke