Als je het héél even niet meer ziet zitten

Kennen jullie het liedje van Adele, Sweetest devotion? Tijdens mijn zwangerschap was dat zo mijn lijflied: uren, dagen, weken kotsen,  strikt dieet door zwangerschapsdiabetes, heel slecht slapen vanaf de zevende maand, rugpijn, pijn aan de ribben,... Devotion, toen al, voor mijn babymeisje in de buik.

Ook tijdens de lange arbeid en de opstart van borstvoeding hielp dit liedje me erdoor en nu zing ik het met volle overgave als slaapliedje voor mijn dochter.

Gisterennacht, na amper 20 dagen bij ons, zag ik mijn 'sweetest devotion' even niet meer zitten.

Een slechte nacht, heel pijnlijke borsten, mijn babymeisje dat net vaker wou drinken en een veel te scherp nageltje dat net dan over mijn tepel schraapte... En daar ging even mijn geduld, kwamen de tranen en onmiddellijk daarna een enorm schuldgevoel omdat ik het even niet meer zag zittten...

Ik hoop stiekem dat ik niet de enige beginnende/nieuwe/zoekende mama ben die dit voorheeft? Hebben jullie ook zo'n moment ervaren?