Als je na 30 weken zwangerschap gedwongen wordt om te luisteren naar je lichaam

  • door Gastmama

Ik was over the moon van enthousiasme en geluk toen we zagen dat we zwanger waren. Ik deed er alles aan om gezond en bewust te leven om zo mijn kleine minimensje alles te kunnen geven wat ik al kon bieden. 

Je kent het wel: water, veeel water, gezond eten, heeel gezond, fruit en groentjes. Die Omnibionta-pillen als supplement. Was het nu eigenlijk daardoor dat ik zo misselijk werd en elke ochtend moest overgeven? Nee... Ik wou daar niet aan toegeven, en elke dag was een troost dat het weer beter zou gaan. Liters gal heb ik moeten overgeven ‘s morgens. Zwanger zijn leuk? Niet als je het aan mij vraagt...

En toch, je ziet je buikje groeien en groeien, je voelt je minimensje in je buikje stampen en bewegen, eigenlijk toch wel een supergevoel en bovenal uniek als vrouw dat we dit mogen meemaken! (dat deeltje missen de papa’s toch wel echt).

Blijven doorgaan

Niet veel later kreeg ik steeds meer en meer harde buiken. Wat was dat? Het was mijn eerste zwangerschap. Ik duwde het weg, ik mag niet ‘zeuren’ en deed gewoon door. Mijn bekkeninstabiliteit deed er nog een schepje bovenop. De pijn werd soms echt niet meer houdbaar. Maar toch bleef ik maar doorgaan, als zelfstandig kapster heb je soms niet veel ander keus. Ik was bang om mijn klanten te verliezen als ik vroeger zou stoppen of het rustiger aan zou doen. (en ja hoor, deze ben ik inderdaad voor een stuk verloren…)

De hel barstte los

Ik was 30 weken toen de hel losbarstte, mijn grootste nachtmerrie ooit. Ik was zo alert op ieder druppeltje bloed telkens ik naar het toilet ging. Want bloed en zwangerschap gaan toch niet samen?  En daar kwam het dan, ik kreeg een hevige steek en niet veel later zwom mijn broek in het bloed. Was ik nu aan het bevallen? Of verloor ik mijn kindje op 30 weken?

Op weg naar het ziekenhuis kon ik precies niet meer nadenken. Ik stond op bevallen, zeiden ze tegen mij. Euh what?! Mijn baarmoederhals stond toen op 1,6 cm. Ik moest van het ene ziekenhuis naar het ziekenhuis in Brugge, daar zou ik beter af zijn. En voor ik het wist lag ik daar op de MIC met ondertussen al een baarmoederhals van 1cm. Zo vlug ging het...

Hulpeloos

Ik wist niet hoelang dit ging duren. Weeënremmers, longrijping, ik kreeg vanalles toegediend. Ze gaven mij 1 dag. 1 dag waarin de bloeding moest stoppen, anders was het de dag nadien een keizersnede. Ik voelde mij op dat moment zo hulpeloos, ik werd precies terug zelf een kind met mijn mama en man aan mijn bed. Telkens kijken of er weer bloed was..

Daar lag ik dan. Elke minuut telde ik af. Die minuten werden dagen en elke dag dat ik wakker werd was ik blij.  Blij dat je nog steeds bij mij was. Blij dat ik je nog even van de grote wereld kon weghouden. Hoelang we dat nog konden was voor ons een vraagteken... Maar elke dag was er eentje gewonnen!

Onzekerheid

Leven in onzekerheid, 3 weken lang. Alles flitst door je hoofd. Moest ik het kalmer aandoen? Werkte ik te veel? Droeg ik nog te veel zware dingen? Ik kon moeilijk iets uit handen geven, was dit ‘Boontje komt om zijn loontje’? Lange dagen rusten in bed, aftellen naar het moment, frustraties, geluk, alle emoties komen op je af. 

Falen?

Ik dacht heel vaak; damn! Ik heb gefaald, mijn lichaam heeft gefaald.  

Maar ik heb niet gefaald, mijn lichaam heeft voor mij gesproken. En kijk nu: ik ben zelfs 2 dagen overtijd gegaan door gedwongen te worden om te luisteren naar mijn lichaam. Door mijn werk even opzij te zetten en te gaan voor een wonder dat in mij groeide.

Wij falen niet als vrouw of mama, wij zijn ontzettend goed in ons ‘mama’ zijn. We moeten zoals velen gezin, werk, relatie en vrienden combineren. En dat het ons nog verdomd goed lukt ook, met vallen en opstaan! We mogen trots zijn op onszelf!

Maar bovenal ben ik zo dankbaar voor alles wat iedereen voor mij gedaan heeft, daar zijn woorden te kort voor. En wat ik ben kwijtgeraakt op werkvlak: dit kleine spruitje van ondertussen 7 maand is het mij meer dan waard!