3726fi.jpg

Als mama een professionele crisis meemaakt

17/01/2022

Soms wals je door de dagen. En soms voel je dat er 'iets' niet klopt. Privé loopt het allemaal best prima. Die hoogst persoonlijke evaluatie vrees ik alvast niet. Maar het werk? Daar gaat het tegenwoordig goed mis!

Soms wals je door de dagen. En soms voel je dat er 'iets' niet klopt. Privé loopt het allemaal best prima. Die hoogst persoonlijke evaluatie vrees ik alvast niet. Maar het werk? Daar gaat het tegenwoordig goed mis! 

Kunnen bedrijven flexibeler zijn?

Ik krijg gelukkig regelmatig het gevoel dat wel meer moeders (en vaders!) worstelen met hun carrièrepad. En dan nog meer met de keuzes die ze maken in functie van werk en gezin. Ik vraag me af hoeveel opofferingen een gezonde balans tussen de twee vraagt. Als je tevreden bent met je loon, hoeveel flexibiliteit mag je dan van je werkgever nog vragen? Wanneer ben je een goede werknemer? Als je lange uren draait of als je goede resultaten haalt? Ik vind dat onze maatschappij mensen nog te veel afrekent op de uren die zij op kantoor doorbrengen. Mag het minder maar productiever?

Meer tijd met mijn gezin doorbrengen, maar toch verder blijven werken

Ik loop daar heel ongelukkig om. Ik wil mijn veel te kleine jonkies niet tot 18 uur bij de onthaalmoeder laten. Je kan toch voor anders kiezen, krijg ik vaak te horen. Maar zo eenvoudig is het niet vind ik. Je moet de financiële ruimte hebben om te veranderen. Je moet jobkansen krijgen of kunnen maken. Zelfs als je hard probeert, de jobs liggen niet voor het rapen. Ik ben die goedbedoelde opsteker 'Wie wil werken, vindt werk' een beetje moe. Want zelfs voor (onbetaalde) stageplaatsen moet je al een hele harde procedure door. Het knaagt aan me. Ik wil een professionele stap terug doen voor mijn gezin maar dat blijkt een hele moeilijke weg. Er is zoveel onzekerheid. De concurrentie is zo hard. Geen wonder dat zoveel mensen blijven 'hangen' in een functie die hen misschien niet helemaal ligt...