Als mama eens uitgaat...

Ik had alles geregeld en ik was er helemaal klaar voor: een avondje uit met de collega’s! ‘Losgehen’ was mijn motto, want het was toch al een tijdje geleden dat ik nog eens echt de beentjes had losgegooid op de dansvloer. De gelegenheid was ideaal: een afscheidsdrink. Geen emotionele taferelen, alleen maar gelukkige mensen.

Mama on the loose

Dat vroeg natuurlijk om de nodige voorbereiding. Ik had al een halve dag verlof genomen om rustig nog wat boodschappen te doen en het eten klaar te maken voor mijn wederhelft en kroost (a ja, zo verantwoordelijk ben ik dan weer wel ;)). Daarna nog even langs de carwash en dan op naar het café waar het feestje was. 

Ik was een beetje te vroeg op de afspraak (het begon al om 16 uur) en bestelde al een drankje. Maar gezien tijd iets is wat ik meestal niet heb, besloot ik maar van dit gestolen moment te genieten. Ik nestelde me op een barkruk en las de krant die daar lag. Een vleugje nostalgie overviel me… Hoe lang was dit al geleden dat ik rustig iets kon drinken op café? Ik denk sinds mijn studentenjaren… 

Even later druppelden de collega’s binnen en al gauw volgde het ene pintje na het andere. Toegegeven, ik was in vorm en er werden leuke plaatjes gedraaid. Ik haalde mijn beste dansmoves naar boven en voelde me weer 18 jaar, vrij en onbezorgd …

Maar dat ik dat niet meer was, bleek enkele uurtjes later. Zo rond 22 uur moet het gebeurd zijn: de figuurlijke klop van de hamer. Huh? En zeggen dat ik vroeger met gemak kon doorgaan tot in de vroege uurtjes… Klein detail: toen moest ik natuurlijk niet al om zes uur ’s ochtends opstaan. Is dit dan ouder worden? Nog een uurtje heb ik het volgehouden en daarna ben ik naar huis gegaan. Moe, maar ook wel erg voldaan.

De dag nadien: uitgaan = opstaan!

Uiteraard spaarden mijn lieverds me de volgende ochtend niet…

  • ‘Mama, opstaan!’
  • ‘Mama, wat eten we?’
  • ‘Mama, gaan we puzzelen?’

Ik denk dat ze me stiekem wilden zeggen: ‘Als je kunt uitgaan, moet je kunnen opstaan’ (een zinnetje dat ik als tiener vaak heb moeten horen…). Ik ben dan maar opgestaan en ik moet toegeven: de spieren in mijn hele lichaam deden een beetje pijn van het dansen en in mijn hoofd was tijdelijk een kleine kater ingetrokken… In totaal had ik toch twee dagen nodig om te recupereren.

Conclusie: het is zalig om je weer tien jaar jonger te wanen en eens niet de dagelijkse verantwoordelijkheden als moeder te moeten opnemen (al was het maar voor een paar uur). Leve het ‘mother on the loose’-principe!  Alhoewel ik een langere herstelperiode nodig had en het gejengel van mijn drie dochters niet goed was voor mijn hoofd, besef ik dat elke moeder het recht heeft om eens af en toe er volledig tussenuit te zijn en zich volledig te laten gaan. En de eventuele hoofdpijn de dag erna? Daar hebben mijn dochters een oplossing voor: ‘Mama, we zullen je pijntje verzorgen met een pleister!’ :-)