Daten als mama: hoe ik geniet van de vrijheid

  • door Gastmama

‘Nog steeds ... niemand?!’ Eén van mijn meest enthousiaste en liefste collega’s keek me ietwat verwonderd en vol onbegrip aan. ‘Bijna twee jaar vrijgezel? Wat erg...!’ Ik moest lachen om haar welgemeende bezorgdheid. Hoe je het ook draait of keert, het is een keuze.

Ik heb fouten gemaakt bij het match maken. En ik had ook nooit gedacht dat dit me zou overkomen. Maar eerlijk is eerlijk. Zelfs in mijn huwelijk smeekte ik om vrijheid. En ik begrijp heel goed voor mezelf waarom ik deze vrijheid nu zo lang met twee handen aanneem.

Met single ben ik dan ook echt single. Nee, ik loop de deuren niet plat bij anderen, zoek niet constant hulp, beroep me niet op derden (soms wel op de buurman voor het gras ... sorry buurman!) en heb geen schattige puppy die op me wacht. Ik maak veel fouten en ik loop mezelf keihard voorbij. Om nog maar te zwijgen over mijn papierwerk en huishouden.

Ik werk me door dit geheel heen en ik merk gaandeweg dat ik mezelf ben gaan terugvinden. Tuurlijk had ik niet gedacht hier te staan toen ik ‘Ja’ zei tegen mijn ex. Maar nogmaals, can’t fool a fool. Ik wist de laatste maanden van mijn huwelijk al heel goed dat geluk niet meer in mijn huwelijk zat.

Begrijp me niet verkeerd. I’m the only one to blame for that. Geluk is echt een keuze en een gevoel. Je moet alleen sterk genoeg zijn om je snoet naar de zon te keren en toe te geven waar je de mist in gaat en wanneer en waarom je in de schaduw staat.

Ik heb gedatet over het land, met mensen die me wilden blijven zien en dan weer mensen die ik liever nooit meer zag. Ik heb gedatet met mensen die me terug vlinders gaven en me lieten inzien hoe ik weer een mooier persoon kon worden en hoe ik die uitdaging met mezelf kan blijven aangaan.

Ik heb ook het tegenovergestelde gehad. Dat ik dagen zat te tobben en er niets van begreep. Ik heb meegemaakt dat mannen geen ‘Nee’ meer kennen in deze tijd (en ik twee weken werkonbekwaam was), maar ik heb ook geleerd dat mijn zoon en dochter dit zoveel beter gaan doen.

Door dit proces en deze zoektocht heen, ben ik echt gaan genieten van ... mezelf. Mijn eigen kinderen om me heen én die van anderen. Terug knutselen met z’n allen. En balans vinden in fulltime (thuis) werken, opleidingen volgen, mama zijn en een mooi persoon. Gaan wandelen met een bende kleuters in het kabouterbos, boodschappen doen voor anderen of laptops sprokkelen alsof ik bladeren aan het ben zoeken voor een herfsttekening. Ik heb / had dit zo gemist. Marbella heeft me nooit zoveel voldoening gegeven. En tuurlijk hou ik niet alle bordjes hoog. Wie wel?!

Alleen zijn is eigenlijk helemaal niet alleen zijn. Je neemt gewoon je tijd om je sexy te voelen, te kijken wie je bent, waar je staat en wat je kan en wie er is om dat geheel helemaal complementair te maken.

En je settlet gewoon niet voor minder. Niet voor jezelf, niet voor je kids.

Virtuele knuffel!
Co.