De broederliefde tussen mijn twee zoontjes

Mijn kleine kerels worden groot. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. In het begin vonden ze elkaar alleen maar lief: Eli lag braaf in zijn park of wiegje, Jonah speelde rustig alleen. De liefde tussen beiden was heel groot.

Tot de eerste jaloezietjes kwamen

Toen Eli zijn eigen stemmetje ontdekte, had hij al snel door hoe alles in elkaar zat. ‘Lang genoeg huilen, dan komen ze mij wel knuffelen.’ Iets wat Jonah niet altijd oké vond. Daar waren de eerste tekenen van jaloezie. Als Eli op schoot zat, moest Jonah erbij. Deed je iets met Eli? Dan ook met Jonah. Anders deed hij alles om onze aandacht te trekken.

Kunnen ze samen spelen?

Toen begon Eli te kruipen en hij wou nu ook samen spelen, iets waar Jonah zo lang om zeurde voordien. Maar samen spelen is niet zo evident. Als Eli en Jonah samen met de auto’s spelen, eindigt het meestal in ongelukken. De auto's belanden in de mond van Eli of hij vernielt de autobanen als een kleine godzilla.

Samen met duplo spelen is ook geen goed idee. De blokjes met vier gaatjes verdwijnen volledig in de mond van Eli. Het is zoeken naar iets wat ze beiden kunnen doen. Dat zorgt bij beiden voor heel wat frustraties. Want ze willen toch zo graag spelen, maar ze begrijpen elkaar niet. 

Ze kunnen zeker knuffelen! 

Ze kunnen heel erg boos worden op elkaar. Eli en Jonah zijn dan ook nu al heel verschillend. Jonah is snel bang, Eli is onbevreesd. Hij kruipt, valt en gaat maar door. Ze maken elkaar gek.

‘Dat is van mij’ is nu het meest gehoorde zinnetje in huis. Toch zorgt Jonah nog steeds graag voor zijn grote broer. Eten geven, neusje afkuisen, gillen als hij iets doet wat niet mag... En knuffelen, vooral heel veel knuffelen. Dat is zowat het enige dat ze beiden heel leuk vinden. Elkaar knuffelen.

Hoop dat ze elkaar blijven opzoeken

Ik hoop dat het altijd zo zal zijn tussen mijn twee kereltjes.

Ik moet dan altijd denken aan mijn twee broers en we zijn alle drie heel verschillend. We maakten (maken) elkaar soms gek (Actionmans zijn echt niet beter dan Barbiepoppen), maar ik zou toch niet zonder die twee kunnen.

Ik kan alleen maar hopen dat het bij mijn twee kereltjes ook zo zal zijn. Dat ze later, als ik oud en versleten ben, elkaar zullen blijven opzoeken. Ze mogen soms ruziemaken en bekvechten (het liefst niet meer over duplo), zolang ze elkaar nadien gewoon maar weer snel in de armen sluiten.