De geboortekaartetiquette: wat als anderen (goede vrienden) de komst van je baby compleet negeren?

  • door Gastmama

Toen mijn zoon geboren werd, wilden we dat aan de hele wereld laten weten. Joehoe, hier ben je! Je bent een fantastische, kleine held. Het liefst had ik hem naar boven op een rots gedragen en 'aaaaaaaa sibenyaaaaaaa' geroepen zoals in The Lion King.

Geen attentie van mensen die we goed kennen...

Niet lang daarna werden we overstelpt door lieve berichtjes, gelukwensen, toffe cadeautjes en centjes. Onze lijst was sneller dan snel leeg. We moesten hen zelfs bijvullen! De pamperrekening was niet zo een succes. Maar soit, wij kregen prachtige cadeaus, zelfs van mensen die we amper kenden. Blijkbaar wordt de wereld genereus als het op baby’s aankomt.

Na negen maanden volgde de ontnuchtering: ik was zo verblind door al die milde weldoeners dat ik niet merkte dat mensen die we wel kennen en zelfs goed kennen geen attentie gegeven hadden. Het hoeft voor mij geen cadeau of centje te zijn; met een kaartje waren we ook blij. Gewoon iemand die het fijn vindt dat er nog een mensje op deze wereld is gezet.

Damn you morele waarden!

Nu zijn we in de periode dat de 'vrienden' die niets van zich lieten horen een baby krijgen.

En daar was het: een zuur gevoel... 'Ik wil jou een cadeau geven. Jij hebt de wereld een tikkeltje mooier gemaakt met je kleine wonder. Maar bij het nakijken van de pamperrekening, lijst en kaartjes blijkt dat jij niets van je liet horen en mijn grote wonder, mijn lieve wolk niet in je gedachten zat.' Hmmmmm, frustrerend. Het frustrerendste van alles vond ik de hypocrisie van mezelf. Ik zie mezelf graag als een nuchter iemand die steeds verkondigd: ‘Je moet doen waar jij je goed bij voelt! Waar ik mee goed bij voel: jou iets geven voor het nieuwe leven. Waar ik me slecht bij voel: dat aan ons nieuw leven werd voorbijgegaan.'

Na een uurtje tobben heb ik besloten dat het groene monster jaloezie heet: ik ben er jaloers op dat ik iemand anders zijn baby sowieso de max vind. En belangrijk. En lief. En mooi. En alles! Maar dat anderen dat niet noodzakelijk vinden van mijn baby. En raak je aan de baby, dan geef je een slag in het gezicht van de mama.

Ik schreef een kleine attentie over. Stuurde een lief berichtje om hen proficiat te wensen. Misschien ben ik een sentimentele trut, maar voor mij is een kaartje krijgen sowieso een kaartje terug. En bij een geboorte sowieso een cadeau of centje. Het groene monster dat tijdens het kiezen over mijn schouders meekijkt, zal ik er dan maar bijnemen!
Damn you, morele waarden!

Gastmama Alexandra