De liefde voor mijn lichaam, ondanks alle pijn

Mijn lichaam, het is altijd bij mij. We moeten ervan houden. Ik kan zeggen dat ik nu van mijn lichaam hou, ik respecteer het en ik ben dankbaar voor alles wat het voor mij al gedaan heeft.

Er is echter een periode geweest dat ik zo kwaad was erop, dat ik het niet wilde, dat ik het wilde inruilen. Ik wilde een nieuw lichaam. Niet enkel voor de extra kilootjes die eraan hangen en er maar niet willen afgaan, niet omdat ik mijn borsten iets te klein vind. Nee, dat boeit me al lang niet meer. Iedere vrouw is mooi in haar eigen vorm!

Nee, ik wil een nieuwe rug. Ik wil ruilen met iemand. Met iemand die elke houding kan aannemen, nooit pijn heeft in de rug en helemaal niet snapt wat rugpijn is en hoe het je kan belemmeren in je leven. Ik wil ruilen met mijn jonge collega’s die geen vuiltje aan de lucht zien, die gewoon doorgaan met hun leven, hun carrière opbouwen. Ik wil ruilen met de mama’s op het speelpleintje die ravotten alsof het niks is, die de hele tijd kunnen zitten op een bankje en erna gewoon kunnen rechtstaan zonder pijn en gewoon verdergaan met hun dag. Ik kan dat niet, maar ik besef heel goed hoeveel het waard is.

Doorheen de jaren heb ik die kwaadheid echter leren opzij zetten. Ja, ik heb een heel zwakke en pijnlijke rug, ik heb pijn en het is niet leuk. Maar mijn lichaam is een doorzetter, samen met mij. We hebben zoveel bereikt, ook al was het niet gemakkelijk.

Mijn carrière is er niet van gekomen, ik kon niet diezelfde lange uren werken als mijn collega’s die wel volop lange uren draaiden voor die promotie. Ik ging eraan kapot, mijn lichaam stuurde mij signalen dat het te veel was, ik had te veel pijn. Nu doe ik een job waar ik echt van hou, ik help jonge mensen bij het begin van hun zelfstandig leven, jonge enthousiaste mensen. Ik werk nog veel uren maar ik blijf in balans, er is minder druk. Dan gaf mijn lichaam mij het signaal dat het goed was, ik genas niet, de pijn bleef maar het werd een klein beetje meer leefbaar.  

Mijn man en ik hadden een kinderwens, mijn lichaam gaf aan dat het er klaar voor was. Ondanks mijn enorm zwakke rug en de vele pijn, heb ik een volledige zwangerschap kunnen uitdragen en heb ik een prachtig dochtertje op de wereld kunnen zetten. Mijn lichaam heeft doorgezet, alsof het wist dat dit moest, dat het ging om een nieuwe leventje, een prachtig klein wondertje. Daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor. De oerkracht die je als vrouw hebt bij een bevalling is prachtig, iedere vrouw doet alles om te zorgen dat haar baby op de wereld komt, je zet door, we zijn zo sterk! Ik had zoveel kracht op dat moment, ik kon het bijna niet geloven, zelfs de dokter vielen bijna van hun stoel. Erna gaf mijn lichaam aan dat die zwangerschap en bevalling toch wel zwaar waren geweest, ik moest even rust nemen en opnieuw naar het ziekenhuis gaan voor behandelingen. Dat is niet leuk, het doet me pijn maar het moet.

Hoewel ik soms zo kwaad ben omdat ik zoveel pijn heb, iedere dag opnieuw, omdat ik niet snap waarom ik dit eigenlijk heb, toch ben ik mijn lichaam zo dankbaar. Het begeleidt mij, ik heb er leren naar luisteren. Dat is iets wat vele mensen niet kunnen, ze negeren de signalen maar dat is verkeerd. Ik luister naar mijn lichaam en ik werk ermee samen. Soms lukt het, soms lukt het niet, soms is het goed soms is het enorm lastig, soms is het een opluchting en soms is het confronterend.

Lieve lichaam, ja ik weet het, die zwangerschapskilo’s hangen er na een jaar nog altijd aan, maar dat boeit me niet. Ik zie je graag en luister naar jou, je hebt me het mooiste cadeau gegeven: een prachtige dochter!