De magie van de laatste week

  • door Mama

Ik schrijf dit omdat je het zo snel weer vergeet. Mijn 'laatste' week is ingezet. Ik lig op mijn linkerzij en voel me ongemakkelijk. Eigenlijk lijkt mijn lieve lijf al weken oververhit. Ik lees een boek. Mijn oudste is naar de opvang. Mijn man uit werken.

De baby is klaar

Opeens schuift er een voetje langs mijn buikwand. Ik voel me moe. Maar wat is dit bijzonder. Onze baby is klaar. Straks wordt hij of zij geboren, helemaal af. Ik zal het kind vasthouden en denken 'He lieve schat, zat jij zo helemaal opgeplooid in mij?'.

Ik aai mijn bolle buik. De baby reageert meteen. Het is stil. Maar mijn gedachten razen door: Is mijn koffer wel echt klaar? Kan ik dat nog wel, bevallen? Hoe zal de oudste reageren? Wanneer gaat het gebeuren? Zal ik niet te moe zijn voor een rondje weeën?

Bijzonder

Ik richt me nu tot alle hoogzwangere mama's: probeer het gevoel van die laatste weken niet per se te bannen. De onzekerheid, de ongemakken, het verlangen naar een gezond kind.

Voor je het weet is dat unieke zwangere gevoel alweer een herinnering, hoe het ook uitdraait...