De rollercoaster van wachten op een kind: zo moe, zo boos, zo hoopvol

  • door Gastmama

Gastschrijfster Anke is het wachten zo moe... En die rollercoaster waarop ze zit sinds ze een kind wil... 

Zo moe

Ik voel me zo moe.

 

Moe door elke traan die mijn wangen heeft verlaten om de pijn in mijn hart te helen.

Moe door de moed die me elke cyclus in de schoenen zakt en die ik met alle kracht die mij nog rest terug omhoog moet trekken.

Moe door de pijn die mijn gedachten mij aandoen en ik niet kan weerhouden.

Moe door de dagen die weken lang duren.

Moe door het aftellen naar elke pil die mijn lichaam betreed, in de hoop dat deze cyclus mijn lichaam eens werkt zoals een ‘échte vrouw’.

Moe door de onzekerheid die mijn zelfvertrouwen elke keer opnieuw krenkt.

Moe door het afwachtten naar elk bezoek bij de alwetende gynaecologe.

Moe door mezelf te verplichten gelukkig te zijn voor anderen die hun kindje in hun armen mogen sluiten en trots elke stap, lach, mijlpaal van hun wonder op sociale media zetten.   

Elke week word mijn ziel op een rollercoaster van emoties en gedachten gezet.

“Het hoeft al niet meer…”

“Ik wil het zo graag!”

“Ik ben er niet klaar voor…”

“Ik ben er zo klaar voor!”

“Ik weet niet meer waar ik de hoop nog uit moet halen…”

“Ik houd de moed erin!”

Positieve en negatieve ik

Ik ben zo moe om dagelijks te discussiëren met mijn eigen gedachten.

Mijn positieve ik weet dat ik ooit mama zal zijn.

Mijn negatieve ik vraagt zich dan af hoe ik dit zo zeker weet en wanneer dit dan eigenlijk zo zal zijn.

Mijn positieve ik weet dat ik nog maar 25 ben.

Mijn negatieve ik vraagt zich af of ik echt zo blij moet zijn met het idee dat ik misschien pas op mijn 30 mijn eerste kind in armen zal mogen sluiten.

Mijn positieve ik besluit om zichzelf vast te houden aan de afleiding van het zoeken van een grond en bouwplannen te maken.

Mijn negatieve ik breekt die plannen af met de gedachte dat het nooit zal waargemaakt kunnen worden als er een kindje in het spel is, dus waarom hier tijd in steken.

Nood aan rust

Ik heb nood aan rust. Rust in mijn hart en rust in mijn gedachten.

Ik weet zelf niet hoe. Ik probeer elke 'gouden raad' die mij word toegesproken, hoe pijnlijk ook, ter harte te nemen en hier mee aan het werk te gaan.

Maar het werkt niet. De negatieve ik breekt al het positieve af wat er in mij nog rest.