Drie jaar geleden begon onze helse rit ...

  • door Gastmama

April 2017, Bamberg. Jeroen moest er voor zijn toenmalige job op congres, en ik ging mee. Wat ik niet wist, was dat dit het begin was van een helse rit die we liever niet hadden gereden.

In Bamberg zagen we elkaar niet veel maar ik kon de stad bezoeken, op een terrasje ontspannen of een zalig bubbelbad nemen. Mijn gedachten zaten echter elders. We waren bijna een maand gestopt met de pil. Eindelijk! En ik voelde iets in mijn buik… Het kon toch niet mogelijk zijn? Eens terug thuis, vertelde ik het. Een voorraad testers werd gekocht en dan maar wachten. Negatief, negatief, negatief,.. Vijf keer. En toch voelde ik iets. Eén week ging voorbij, een tweede week. De paniek sloeg toe. Met een klein hartje belde ik een plaatselijke gynaecoloog. Ik was nog nooit in Gent geweest maar het was toch dringender dan een routineonderzoek. Ik mocht onmiddellijk op consultatie.

De echo. Mijn eileiders zaten getorst en waren opgezet. Een zware bacteriële infectie was het verdict. Welke bacterie, dat wisten ze nog niet. Maar aan de infectie te zien, was die agressief. Ik kreeg alle mogelijke antibiotica mee en slikte ze twee weken zonder nadenken. Het was mei. Controle. Streptokokken. De ene eileider was ontzwollen, de andere bleef getorst. De Streptokokken hadden goed huisgehouden. Juni. Operatie 1. Beide eileiders werden van de baarmoeder afgesnoerd. Ik stelde kort een testament op, voor Jeroen.

En toen zakte de wereld onder mijn voeten weg. De kinderwens was er al jaren. Dat het misschien nooit meer ging lukken, was hartverscheurend. Daarenboven begon ik te twijfelen aan mijn vrouwelijkheid, aan onze relatie en aan de toekomst. We praatten en huilden samen, uren en dagen aan één stuk.

Juli. Een lichtpunt. Jeroen nam de onzekerheid bij me weg en vroeg me ten huwelijk. Wat er ook gebeurt, zei hij, ik blijf bij je… September. IVF-poging 1. Mislukt, maar dat gaf niet. We hadden iets moois om naar uit te kijken. Oktober. Orgelspel met ons KISS-lied en een rode loper. Voor altijd.

Ook oktober. Opgezette eileider en koorts. Leeggezogen in de consultatieruimte. Met spoed, zonder verdoving. Alle hoeken van de kamer. Op weg naar de fiets flauwgevallen. Gelukkig was het ziekenhuis niet ver… December. Terug een opgezette eileider en koorts. Operatie 2. De eileider in kwestie werd verwijderd. Nog minder vrouw.

Het volgende jaar deden we twee IVF-pogingen, met heel veel pauze tussendoor. Dat was nodig.

Maart 2019. Nog een poging. Hoera! We droomden al van namen. En even snel als het kwam, was het weg. Een miskraam. Maanden van verdriet. December. De moed was bij elkaar geraapt. Poging nummer 5. En opnieuw prijs. Op een bepaalt moment wordt je bang van de hoop. We maakten afspraken bij crèches. En het bleef duren. Tot de eerste echo. Een zwarte vlek. Enkele dagen later, een tweede echo. Een zwarte vlek. Buitenbaarmoederlijk. Ik wist niet eens dat het bestond. Spoed. Operatie 3. Mijn tweede eileider werd verwijderd. Geen vrouw?

We zetten door. Bovendien, poging 5 was goed. Zeer goed! Met 5 embryo’s in de diepvries. Poging 6. Wachten tot het juiste moment. Terugplaatsing. Ontspanning. Twee dagen later een ondertussen gekend gevoel. Innestelling.

De eerste echo is achter de rug. We zagen een hartje kloppen. Het loopt niet zoals het moet. Onstabiel. Gedwongen rust. En Jeroen mag door Covid-19 niet mee op echo. We hebben erger meegemaakt en kunnen dit. April 2020. Drie jaar geleden zaten we in Bamberg.

Mijn verhaal, speciaal voor alle koppels die het moeilijk hebben. Het is dan ook een hel. Met veel pijn, veel verdriet. En elke keer jezelf terugvinden, je partner zoeken en allebei terug de moed vinden voor een nieuwe poging. Jeroen was en is de rots in dit verhaal. Zonder hem had ik het niet gehaald.

 

Sophie