Een moeder, dat ben je. Een vader, dat word je

  • door Gastmama

Een moeder dat ben je, dat zit al dan niet in slaapmodus in je. Bij een vader ligt dat anders. Je voelt geen negen maanden (of veertig weken. Onthouden dit, vaders) een baby in je buik.

Moeders hebben een stand-by programma

Bij de meeste vrouwen is er ergens een programma geïnstalleerd. Denken we. Geen idee, waar, maar dat programma zit ergens in dat prachtige vrouwenlichaam. Hun moederbord of zo. Het is aanwezig, maar staat op stand-by.

Bij de ene vrouw schiet dat moederbord al sneller in werking dan bij de andere. Bij de één misschien nooit. Dat kan zijn.
Bij onze dames kwam het langzaam uit slaapmodus. Na de eerste baby in de vriendenkring begon het langzamerhand te ontwaken om vanaf de eigenlijke zwangerschap helemaal wakker te worden.

Met een indrukwekkende vanzelfsprekendheid ondergaan ze de zwangerschap, de bevalling, de eerste dagen, weken, maanden en jaar. Alsof ze nooit iets anders gedaan hebben. Van het verversen van de eerste pamper over het voeden tot het in bed steken… Ze doen het allemaal zo eenvoudig lijken.

Inderdaad, ‘moeders doen ook maar wat.’

Bij een vader ligt dat anders

En toch… een moeder dat ben je, dat zit al dan niet in slaapmodus in je.

Bij een vader ligt dat anders. Je voelt geen negen maanden (of veertig weken. Onthouden dit, vaders) een baby in je buik.
Daar zit je dan in de infosessie over zwangerschap, amper beseffend wat er gebeurt. Loop je rond in een veel te grote babywinkel met veel te veel kinderwagens vol moederzilla’s. Thank god, I., dat jij zo niet was.

Plots – ja niet zó plots natuurlijk – ligt daar die baby in je handen voor de obligate eerste foto. En zit iedereen van ouders tot schoonouders aan te dringen om toch maar eens live te tonen dat je echt wel een pamper kan verversen.

Of blijf je de eerste keer een avond thuis om op je kind te passen en het de hele avond huilt. Je hebt geen idee wat je nog kan doen na het over de rug wrijven, flesje geven, tuutje geven, pamper verversen, rondwandelen, kiekeboe doen ... Ja ook I. heeft twijfels, maar toch… bij haar gaat dat allemaal zo vlot.

Zelfs nu nog, anderhalf jaar later voelt het nog niet als vanzelfsprekend aan. Terwijl alles bij die moeders - van het aankleden over het troosten tot het eten maken en het opruimen - zo vlot gaat. Eén kind, twee kinderen, drie kinderen… Ze combineren het moeiteloos. Respect. 

Moeder zijn, dat ben je.
Vader zijn, dat word je.

 

Meer lezen op Vaderklap.be