Een moeilijk vervulbare kinderwens: wat maakt dat jij en je mannelijke partner anders reageren?

Je partner relativeert jullie kinderwens soms - “we kunnen ook een leuk leven hebben zonder een kind”-  al was het maar bij wijze van poging tot troost….Jij kan je kinderwens niet van je af zetten…. Je partner probeert je aan te manen tot kalmte… Jij draait intussen helemaal horendol, onder meer van de hormonale medicatie… Je partner vindt dat je beter af en toe wat meer afstand zou nemen van die allesoverheersende kinderwens. Jij vindt dat je partner wel eens wat meer actief zijn betrokkenheid mag uiten… Kan je het je partner eigenlijk nog wel wat schelen…?

Worstelen jij en je partner met een nog onvervulde kinderwens?  Dan herken je het vast wel: gradueel sluipen er wat spanningen en ergernissen in jullie relatie in. Soms onderhuids, soms meer expliciet.  Het is zeker iets om op tijd aandacht aan te besteden, want oplopende spanningen tijdens of na een moeizaam- en bijgevolg stresserend- kinderwenstraject leiden niet zelden tot een relatiebreuk.

Het goede nieuws is: bepaalde spanningen zijn normaal (fieuw, zucht van opluchting) en dit omdat jullie anders reagéren in deze situatie. Zet twee mensen naast elkaar en beiden zullen sowieso anders reageren op een moeizaam vervulbare kinderwens. Dus is dat ook het geval binnen een koppel. Voor een deel heeft dat te maken met de verschillen tussen mannen en vrouwen. Maar voor een ander deel heeft dat ook gewoon te maken met wie jullie zijn en wat jullie achtergrond is.

Wat maakt nu heel concreet dat jullie als partners anders reageren? Wel, het heeft meestal te maken met één van de volgende drie punten:

1. Wat drijft jullie kinderwens precies?

Waar ben jij precies naar op zoek in jouw verlangen naar een kind? En hoe zit dat bij jouw partner?

Je kinderwens is niks rationeels. Niks dat je met je verstand kan vatten. Het heeft alles te maken met emoties. De vraag wat jou en je partner dan precies drijft in jullie kinderwens, lijkt in die zin misschien een ietwat rare vraag. Toch zijn jij en je partner, bewust of onbewust, niet altijd op zoek naar dezelfde dingen in jullie kinderwens.  Dat geeft verschillen in jullie beleving en dus jullie reactie.

Zo is jouw kinderwens als vrouw soms sterk fysiek. Voel jij dat ook? Dat je eigenlijk ook wel verlangt naar een zwangerschap als unieke fysieke ervaring?  Dat je lichaam voorbestemd is om een kind te dragen en op de wereld te zetten en dat je dat niet wil missen? Niet alle vrouwen ervaren dit even sterk natuurlijk, maar behoorlijk veel vrouwen voelen het wel degelijk zo aan. Op dat punt verschil je van je partner, wat een andere beleving van jullie kinderwens geeft.

Hoe sterk is jouw kinderwens? En die van jouw partner? Is één van jullie beiden bijvoorbeeld de uitgesproken drijvende kracht achter de beslissing om voor een kindje te gaan?  Dan kan het net de drijfveer van de andere partner zijn om de kinderwens van zijn/haar partner te vervullen. Ook dat zorgt voor verschillen in beleving en reacties.

Wat zoek jij nog allemaal in jouw kinderwens? En wat zoekt je partner erin? Jezelf voortplanten, letterlijk een (genetisch) stukje van jezelf nalaten?  Een bevestiging van je mannelijkheid/vrouwelijkheid/identiteit? Zorgen voor een kind? Een huis vol leven? De familielijn voortzetten? Iets van je eigen waarden en ideeën doorgeven? … Verschillen in deze zin kunnen er bijvoorbeeld voor zorgen dat één partner vastberaden wil verder gaan met ‘klassieke’ vruchtbaarheidsbehandelingen, terwijl de andere partner eerder andere perspectieven wil overwegen (donorconceptie, adoptie, pleegzorg,…). Ook dat kan spanningen opleveren.

2. Hoe gaan jullie om met de stress van jullie nog onvervulde kinderwens?

Een moeilijk vervulbare kinderwens geeft bijna permanente stress. Het is altijd aanwezig en hoe langer het duurt, hoe harder het begint door te wegen.

Iedereen heeft zo zijn manieren om met stress om te gaan: het zijn onze stresscopingstijlen. Sommige van die copingstijlen zijn eerder actief, andere zijn eerder passief. Het gaat hierbij niet om goed en slecht. In essentie is het vooral belangrijk om een gezond evenwicht tussen beiden te hebben.

Klassieke voorbeelden van actieve copingstijlen zijn bijvoorbeeld actief sociale steun zoeken, praten en begeleiding zoeken.

Klassieke voorbeelden van passieve copingstijlen zijn zwijgen, geen emoties tonen en ontkennen dat er een probleem is.

Zonder te sterk te veralgemenen of in clichés te vervallen, ben jij als vrouwelijke partner meestal iets meer geneigd bent om je toevlucht te nemen tot de eerste categorie dan je mannelijke partner. Vrouwen zullen over het algemeen immers sneller samen gaan zitten met bijvoorbeeld vriendinnen om hun emoties rond een onvervulde kinderwens te ventileren (lees: kletsen). Ook in het zoeken van allerlei vormen van begeleiding- van de coach tot de acupuncturist- zijn vrouwen vaak de initiatiefnemer.  Hoe herkenbaar is dit voor jou?

Mannen hebben vaak heel sterk het gevoel dat zij de rots in de branding moeten zijn in deze emotioneel moeilijke periode. De sterke. De beschermer. De probleemoplosser. Diegene die overeind blijft. Dat maakt dat ze soms minder emoties tonen, minder praten. Wat heb ze bovendien aan gewoon wat praten als ze daarmee het probleem niet oplossen…? Zo redeneren ze weleens.

Het verschil in copingstijlen tussen jou en je partner kan jullie het gevoel geven dat jullie op een totaal verschillende golflengte zitten. Maar dat is niet altijd het geval. Als je partner minder praat over jullie kinderwens, is dat mogelijks niet omdat het hem niet kan schelen, maar omdat dat zijn manier is om met de emoties om te gaan.

3. Wat is de fysieke en praktische impact?

De fysieke impact van een nog onvervulde kinderwens is natuurlijk anders voor jou dan voor je partner. Jij kent en ervaart je cyclus, voelt wanneer je eisprong eraan komt of hoe- in het geval van vruchtbaarheidsbehandelingen- de eicelblaasjes groeien. In de wachtweken van je cyclus word je elk steekje, pijntje en krampje gewaar, tot het je bijna tot waanzin drijft. Jij krijgt misschien hormonale medicatie en ervaart de bijwerkingen van die medicatie. Misschien is je buik intussen wel blauw gekneusd van de hormoneninjecties. Het gebeurt allemaal in jouw lijf.

Ook praktisch heeft het gevolgen. Jij bent diegene die medische onderzoeken en ingrepen ondergaat, eventueel medicatie moet nemen op bepaalde tijdstippen, tijdens een vruchtbaarheidsbehandeling geregeld medische controles ondergaat, en daarvoor meermaals moet verletten op je werk. Je partner ook, maar in mindere mate.

Jij bent als vrouwelijke partner dan ook vaak de trekker in het hele verhaal. Jij regelt mogelijk de afspraken, weet perfect welke medicatie je moet nemen en wanneer, kent de timing van de cyclus en de behandeling. Wie is bij jullie de trekker?

Dit alles geeft een andere, vaak intensievere focus en beleving dan bij je partner.

Ook bij een vroeg zwangerschapsverlies kan er een belangrijk verschil in beleving zijn: jij ervaarde al fysieke veranderingen, voor je partner was het nog veel minder tastbaar.

Jouw partner kan hierdoor anderzijds soms het gevoel krijgen om een beetje machteloos aan de zijlijn te staan en ‘vergeten’ te worden. Zelfs als de oorzaak van de verminderde vruchtbaarheid bij je partner ligt, zal het toch jij zijn die de fysieke behandelingen ondergaat. Het draait allemaal om jou, zo lijkt het. Maar je partner beleeft het emotioneel inderdaad wel mee. Dat mag zeker niet onderschat worden.

Verschillen in beleving en reacties

De verschillen in beleving en reacties zijn dus normaal. Tot op zekere hoogte kan je het als voordeel zien dat jullie anders reageren.  Jullie kunnen mekaar daardoor aanvullen en in evenwicht houden. De spanning die desalniettemin kan voortvloeien uit die verschillen is tot op zekere hoogte ook normaal. Dat betekent niet dat je ze niet serieus moet nemen. Het is immers belangrijk dat jullie een sterk team blijven vormen en ook als koppel voldoende veerkracht hebben, zodat jullie kunnen blijven gaan voor jullie kinderwens of een ander passend perspectief.

Zorg ervoor dat verschillen in beleving en reacties geen bom onder jullie relatie én jullie kinderwens wordt! Blijf met elkaar praten. Stimuleer je partner in een actieve rol (bijvoorbeeld meegaan naar de belangrijkste ingrepen, spuitjes geven,…).  Zoek eventueel wat professionele begeleiding om sterker te staan.  Misschien ben jij geneigd om alleen die begeleiding te zoeken- helemaal prima als dat goed voelt voor jullie- maar het kan zeker ook samen.  Meer info vindt je hier.

Boekentips

Wil je je verder onderdompelen in de beleving en gevoelens van mannen tijdens een kinderwenstraject? Lees dan zeker één van deze boeken. Ze zijn allemaal geschreven door mannelijke ervaringsdeskundigen. Stuk voor stuk aanraders, voor zowel jou als je partner!

  • In ‘Izar’ (Nederlandstalig) vertelt Carlo Groot zijn autobiografische verhaal over vruchtbaarheidsbehandelingen en zwangerschapsverliezen. Het is een heftig verhaal, bij momenten hard en rauw, maar op andere momenten ook op een passend voelende manier begeleid door een vleugje humor. Het is een dijk van een boek dat gegarandeerd nog wel een tijdje blijft nazinderen nadat je het gelezen hebt.
  • ‘Antoinette’ (Nederlandstalig) is een roman van Robbert Welagen. Een 42-jarige man vertelt hierin het verhaal van zijn liefde voor Antoinette en het fertiliteitstraject dat hun leven ‘kaapt’ en hun huwelijk doet stranden. Bijzonder en wondermooi geschreven.
  • In ‘Geezer Dad’ (Engelstalig) vertelt Tom Lamar over de vroege zwangerschapsverliezen en mislukte vruchtbaarheidsbehandelingen die hij en zijn vrouw doormaken, vooraleer via binnenlandse adoptie de trotse ouders te worden van een dochter. Hij heeft het onder meer over de verschillen in hun beleving van hun fertiliteitstraject en over hun keuze voor adoptie. Een heel fijn boek om lezen.
  • In ‘How to make love to a plastic cup- A guy’s guide to the world of infertility’ (Engelstalig) vertelt Greg Wolfe heel openhartig over zijn eigen onvruchtbaarheid, waardoor hij pas na een lang traject van 4  IVF- behandelingen eindelijk vader wordt. Hij introduceert zijn mannelijke lotgenoten op luchtige wijze in de wereld van subfertiliteit en IVF. Het is een verrassend informatief boek en- zoals de titel doet vermoeden- doorspekt met de nodige relativerende humor.