Help! Mama voelt nattigheid... Letterlijk... Bij zichzelf...

  • door Gastmama

Ik voel nattigheid. Letterlijk en figuurlijk. Met een nog wazig hoofd, zwaar van de slaap, word ik wakker in het besef dat er iets niet klopt. Ik ben niet meer zwanger, dus dit zijn geen gebroken vliezen! En toch lig ik duidelijk in een plas water. Onthutst realiseer ik me dat ik in bed heb geplast…. Ik kan me eerst niet bewegen. What the hell??? Ik voel me doodbeschaamd. Even moet ik aan onze dochter denken. De ironie ontgaat me niet! We hebben haar net droog gekregen, sinds een paar weekjes kan ze flink zonder pamper naar school en zelfs ’s ochtends zien we dat de pampertjes droog zijn.

Ik krijg het schaamtegevoel niet weg

Is het mama’s beurt om terug in de pampers te duiken? Ik besef dat ik zo niet kan blijven liggen. De klok geeft 3u aan - met wat geluk kan ik nog een paar uurtjes slaap meepikken. Stilletjes stap ik uit bed en ga op zoek naar een handdoek. Dat zal de zaak tijdelijk moeten beklinken. Ik trek een nieuwe pyjama aan. Ondertussen blijven mijn gedachten racen en krijg ik het gevoel van schaamte niet van me afgeschud. Wanneer ik eindelijk terug in bed kruip, de handdoek onder me om de bewuste bron van schaamte te bedekken, probeer ik te relativeren.

Na twee natuurlijke bevallingen

Hier had de kinesist me voor gewaarschuwd. Ik heb twee kindjes op de wereld gezet, twee natuurlijke bevallingen. Allebei stevig, maar vooral nummertje één: meer dan een uur persen na een volle dag weeën opvangen, in een lichaam dat meer dan 20kg was aangekomen en tjokvol vocht zat.  Tot mijn ontzetting kon ik achteraf de spieren downunder niet meer voelen, laat staan controleren. Ik mocht zes maanden lang niet gaan joggen omdat alles nog moest aansterken. Ik neem me voor om weer volop aan het oefenen te gaan en de spieren te trainen. Alsjeblieft geen pampers voor mij, of toch niet tot ik een respectabele leeftijd heb bereikt.