Ik wil gewoon zo graag mama zijn…

Hoe dichter de 2 jaar nadert, hoe slechter ik me voel. Hoe onzekerder, terwijl ik normaal zo sterk ben. Na 14 maand natuurlijk proberen en 1 miskraam belandde ik vorig jaar in november in het fertiliteitscentrum te Gent. Ondertussen zijn we al 23 maand verder. Ik kreeg de stempel 'onverklaarbare onvruchtbaarheid', onderging 5 pogingen IUI en maakte de overstap naar IVF. En telkens denk ik dat het wel zal lukken, maar gaandeweg raak ik de moed kwijt.

Droom: mama zijn

Al mijn hele leven droom ik ervan om mama te worden, mama te zijn. Dat was mijn enige doel hier in de wereld. Geen carrièrevrouw, niet rondreizen over de hele wereld, nee… gewoon mama zijn.

Veel mensen zeggen steeds tegen mij 'je hebt tijd, je bent nog jong'. Maar telkens ze dat tegen mij zeggen raakt het me nog dieper. En elke keer wordt een klein wondje een grote wond. Die tot op vandaag moeilijk te dichten is.

Nooit gedacht

Ik, die altijd mama zou worden, die nooit had gedacht dat ze hier zou staan, nooit had gedacht dit te hoeven meemaken. Voor sommige lijkt het niets, het is 'maar' een kinderwens. Maar sta in mijn schoenen en denk ' wat als het enige dat ik in mijn leven zou willen niet vanzelf loopt?' Het lijkt voor zo velen van vanzelfsprekend maar het is een lijdensweg die je dagelijk ondergaat, pilletjes hier, spuitjes daar, doktersbezoeken en onderzoeken. Het is een eindeloze weg die zo zwaar is.

Hoe hou je dit vol? Na bijna 2 jaar vechten voor mijn droom voel ik dat mijn vechtlust het stilaan begeeft...