Ik zie je ...

  • door Gastmama

Deze tekst heb ik geschreven voor ons dochtertje Louise, enkele maanden nadat haar grote zus is overleden aan leukemie.  Ze is nu net 4 jaar geworden. Haar leven is op korte tijd drastisch veranderd en ik heb heel veel bewondering voor haar,  voor de manier waarop ze omgaat met alles.

Ik zie je...

Ik heb je altijd al gezien, maar nu, nu zie ik je echt.

Misschien omdat ik nu meer stilsta bij alles. Misschien omdat ik alles nu meer bewuster en intenser beleef.

Ik zie je...

Jouw karakter dat nog zoveel mooier is geworden. Het meeste gezeur en drama laat je achterwege, omdat je weet dat niet veel dingen nog echt erg zijn. Hoogstens is er iets 'jammer' of 'spijtig'.

Ik hoor je ook meermaals per dag zeggen "... maar da's ni erg, hè mama". Zeer zeker heb je dat van je grote zus geleerd.

Ik zie je...

En ik voel ook aan alles dat jij ook mij ziet. Ik huil ... elke dag. Een stille traan, een luide traan. Een lange traan, een korte traan. Altijd heb je het gezien en ben je daar om mij te troosten met de juiste woorden. Mijn haren die je uit mijn gezicht wrijft en mijn tranen die je met een doekje droogt. Je blijft zo lang bij mij, tot mijn tranen op zijn.

Ik zie je...

Hoe je jouw grote zus mist. Ik dacht vorig jaar in september dat je je niet veel meer ging herinneren van haar, omdat je nog klein bent. Niets is minder waar. Je begint dagelijks meermaals zelf over haar, je vertelt grappige verhalen over jullie twee. Dikwijls dingen die ik zelf al vergeten was. Ongelofelijk mooi vind ik dat.

Maar je mist haar... soms heel erg. Dan staar je door het raam en zeg je ... " Nu blijft de zus wel erg lang weg van de hemel, hè mama". Of als je buiten aan het spelen bent. Helemaal in het spel zit, en dan toch een kusje werpt naar de hemel... Dat breekt mijn hart, maar tegelijk is het ook heel erg mooi.

Ik zie je...

Hoe goed je voor mij wil zorgen. Onlangs zag je dat ik al maanden geen nagellak meer op heb. Ik zei dat ik daar even geen zin meer in heb en begon enthousiast te vertellen over dat ons Eléne zoveel nagellak had en daar zo graag mee bezig was.

"Weet je nog liefje, dat ons Eléne soms mijn nagels ook lakte...?" Toen veranderde mijn enthousiaste blik in een trieste blik... en dat zag je meteen. Je pakte mijn hand vast en zei heel oprecht "Ik ga dat nu voor jou doen mama, ik ga jouw nagels nu lakken."

Ik zie je...

Hoe dapper ook jij kan zijn. Dat is terug te vinden in kleine dingen. Dan vraag ik me af of de zus jou moed heeft gegeven. 

Ik zie je ...

Hoe mooi je bent geworden. Hoe ook jij prachtige lange wimpers hebt. Hoe hard je wil lijken op je zus.

Ik zie je ...

Hoe jij ons gezin nog staande houdt. Ik weet niet waar ik nu zou staan zonder jou.

Ik zie je...

Graag ... heel erg graag.

 

@el_lou_lenn_roos_our_story