Juf Nele vs. mama Nele

  • door Gastmama

Ik ben al acht jaar juf van het eerste leerjaar en ik vind dat helemaal geweldig.Toch merk ik dat de theorieën over opvoeden altijd vanzelfsprekend lijken en mooi klinken, maar dat ze thuis heel vaak mislukken...

Hoe fijn het is om juf te zijn

Ik ben al acht jaar juf van het eerste leerjaar. Dit schooljaar sta ik voor een klas van 22 zesjarige sloebers die overlopen van energie en enthousiasme. Ik stuur de kinderen bij, los ruzies op, geef wel twintig keer antwoord op dezelfde vraag, kan veel lawaai verdragen en heb vooral veel geduld. Het is heerlijk, deze job. Op die leeftijd ben je, als juf, voor de kinderen een mini-God.

Ik weet het, het klinkt gek maar bij vele kinderen is wat de juf zegt ‘wet’! Zalig, voor mij dan toch. Het is leuk te zien hoe kinderen opkijken naar een juf.  De kinderen luisteren vrij goed (vreemde ogen dwingen hoor je wel eens en er is een duidelijke structuur) en belonen werkt!

Ik kan genieten van die momenten. Ik heb nu al enkele jaren ervaring en kan hierop voortbouwen. Als er zich dan toch een situatie voordoet waarbij ik graag de mening van anderen eens hoor, dan staan mijn lieve collega’s altijd klaar met raad en daad.

Opvoeden, het maakt me onzeker

Op school zetten onze sloebers zich zo hard in voor de juf door flink te zijn, op te letten en in de lijn te lopen. Het tempo waaraan ‘mijn’ zesjarigen leerstof moeten verwerken ligt zeer hoog. Ook het sociaal contact met hun klasgenoten, wat wij spelen noemen, is voor hen een hele leerschool en vergt enorm veel energie. Dit geldt ook voor mijn eigen kinderen die nog naar de kleuterschool gaan.

En dan komen ze thuis, onze meiden, in hun veilige haven, waar ze zich goed voelen. Samen met de vermoeidheid zorgt dat er vaak voor dat alle remmen worden losgelaten.

Met als gevolg dat de drift- en huilbuien, klaagzangen, de zusterlijke ruzies en alles wat erbij hoort nooit ver weg zijn. En het is op die momenten dat wij als ouders niet  laks mogen zijn, structuur en discipline hoog in het vaandel moeten dragen. Want het komt ons alleen maar ten goede, we plukken er steevast làter de vruchten van.

Toch merk ik op zo’n moment dat de theorieën over opvoeden en juf/ouder zijn altijd evident lijken en mooi klinken, maar dat ze thuis heel vaak mislukken. Belonen werkt thuis veel minder goed dan in de klas, mijn eigen kinderen luisteren vaak minder goed dan de kinderen op school. En ook wij hebben af en toe het schaamrood op de wangen bij wat onze eigen kinderen soms uitsteken.

Hier kan ik niet rekenen op eigen ervaring en dan voel ik me erg onzeker… Doen we het wel goed, is dit de juiste manier van bijsturen? Zouden we niet beter…

Aan de mama’s die me al eens bewonderden voor wat ik doe als juf, dank je wel, maar ik bewonder vooral de mama’s die in alle situaties het hoofd koel kunnen houden, zich op de moeilijke momenten niet laten verleiden om in de valkuilen trappen en zo in te gaan tegen belangrijke opvoedingsregels.

Nele Muylaert