LANG leve het huisdier

Je kon er je klok op gelijk zetten: stipt om 10u ‘s avonds begon het hamsterrad te draaien als gek. Een groot deel van de nacht rende hij - de hamster dus - als een atleet, om daarna te dutten tot dochterlief thuis kwam van school. Wat een duo, die twee! Wederzijdse adoratie. Tot eergisteren, want de hamster is niet meer…

Paniek, toen ze de kooi opendeed en hem dood aantrof. Een hele namiddag diep verdriet en een rivier aan tranen. En ‘s anderendaags nog eens, toen de kooi moest uitgewassen worden en de speeltjes opgeruimd. Mijn moederhart bloedde natuurlijk, troosten is bijna onmogelijk op zo’n moment.

Is het dat verdriet wel waard?

Is het al dat verdriet wel waard?? Voor een hamster die nog geen twee jaar heeft geleefd? “t Is maar een beest hé,” wordt dan al snel eens gezegd.

Het heeft haar veel bijgebracht

Ik ben overtuigd van wel: mijn dochter heeft hem helemaal zelf verzorgd. Uiteraard soms met tegenzin en veel “mag ik die kooi morgen niet kuisen”, maar toch, het heeft haar verantwoordelijkheid bijgebracht. Ze heeft geleerd dat dieren respect verdienen – “hij slaapt, laat hem gerust!”, en nu heeft ze ook geleerd om afscheid te nemen van iemand die haar dierbaar is.

Lang leve het huisdier

Lang leve het huisdier dus, figuurlijk maar liefst ook letterlijk. Dat ze KEI-lang mogen leven want dat verdriet is écht en twee jaar is wel een héél kort leventje. Misschien toch nog eens proberen papa te overtuigen om voor een hond te kiezen ;)