Mama beer

Neen, ik had niet verwacht
dat ik ging panikeren bij ’t gedacht
van mijn kind in de armen van een ander.
En dat ik dan in een soort beest verander.

Dus ik bewaak mijn kleintje als een moederdier.
Dichtbij komen? Dat zie je van hier!
Hebben die twee hun handen wel gewassen?
Zij met haar zakdoek en hij na het plassen?

“Mag ik ze eens pakken?”, vraagt dan toch iemand dapper.
Maar voor mij is die vraag vooral een afknapper.
“Goh, ze ligt net goed”, zeg ik dan maar gauw.
De vrouw ergert zich duidelijk blauw.

Het bezoek denkt unaniem:
“‘t Zijn haar hormonen misschien ...”
Ik heb zin om hen allemaal een beetje pijn te doen,
Maar in plaats daarvan lach ik enkel wat groen.

Zijn we weer alleen, moet het beest eruit.
En het interesseert me echt geen fluit.
Vooral mijn arme man krijgt vaak de volle laag.
Zodat hij vraagt: “Wat is dat met jou vandaag?”

Wat het is: heel lief voor mijn kleintjes, vijandig voor de rest.
En ‘k ga liefst niet te ver van mijn nest.
Het overvalt me keer op keer ...
Tja, ik ben een mama beer.

 

Birgit Clippeleyr
@mamaclubrose