Mama worden: als de realiteit anders blijkt uit te vallen (een ode aan mijn man)

  • door Gastmama

Ik ben afgestudeerd als kinderverzorgster. En later heb ik ook jaar en dag gewerkt in de kinderopvang. Met en voor kinderen werken is mijn passie en een job die mij op het lijf geschreven is. Ik hou van kinderen en kinderen houden van mij. Als je me als kind vroeg wat ik later wilde worden, dan was mijn antwoord altijd ‘mama’. Ik heb ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik graag een jonge moeder wou worden.

En toen was het zover

Mijn droom werd werkelijkheid. Na 5 maand te ontpillen en nauwlettend mijn cyclus in de gaten te houden was het raak. We kregen een kindje!  Ik denk dat je niet meer voorbereid kon zijn dan wij. Na enkele weken stond het babypark er al. De voorraden pampers werden ingeslagen en de geboortelijst was al snel gelegd. Ik was over het algemeen ook graag zwanger. Buiten de typische klachten had ik een goede zwangerschap. Kortom, we keken enorm uit naar onze kleine man.

Droombevalling

Ze geven je als tip om zo weinig mogelijk wakker te liggen van je bevalling en je niet vast te pinnen op bepaalde wensen en verlangen. Wel, dat hielp. Ik had werkelijk een droombevalling met dank aan mijn schoonzus (de vroedvrouw van dienst). Op 4 uur was onze kleine man daar. Wat waren we dankbaar!

De naakte waarheid

Mijn eerste weken als mama nu zijn allesbehalve die roze wolk. Ik zou soms gewoon even willen weglopen. Hoewel ik al jaar en dag droomde van een gezin, ben ik in een zwart gat gevallen. Hoewel ik al jaar en dag the knowhow had, of dacht te hebben, weet ik nu precies niets meer. Blackout.

Ik ben bang

Bang om alleen met onze kleine man te zijn. Wat als hij plots koorts krijgt? Wat als hij niet meer wil eten?  Mijn omgeving zegt me voortdurend ‘je kan het wel’ of ‘je doet het zo goed’. Dat zeggen ze gewoon omdat de persoon die zij kennen, dat inderdaad met 2 vingers in de neus zou doen. Exact wat ik ook dacht van mezelf.

Leg de lat niet te hoog

Ik kan maar 1 ding zeggen of meegeven aan al die andere mama’s die zich in mijn verhaal kunnen vinden, leg de lat in het begin niet te hoog voor jezelf. Een kind krijgen voor de eerste keer is misschien niet bepaald wat je er van verwacht had. Je moet plots voor een mensje zorgen, je moet dingen regelen en in orde brengen in het belang van dat kleine mensje. En dat alles gaat gepaard met bakken vermoeidheid, vaak een lege maag, vuile joggingtenues en af en toe wat vet haar.

Respect

Ik ben tonnen respect beginnen krijgen voor alleenstaande mama’s. Of gezinnen met tweelingen of drielingen. Ik kan me niet inbeelden dat ik dit alleen zou moeten doen. De tranen springen me in de ogen bij de gedachte daaraan. Maar daarnaast ben ik ook nog meer respect beginnen krijgen voor mijn man.

Ode aan mijn man

Mijn rots in de branding. Mijn schouder om op te huilen. Een man die heel veel van me overneemt en die bovenal begrijpt dat het me soms te veel is. Hij die me zegt om me nog even om te draaien ‘s morgens terwijl hij onze kleine man een flesje geeft. Mijn lieve man die het oké vindt dat ik nog niet in m’n oude jeans pas. En voor wie het niet te veel gevraagd is om mijn wonden te verzorgen van de bevalling.

Een man die onze kleine baby soms al beter begrijpt dan ik. Dankzij hem weet ik dat er betere tijden op komst zijn. Dat elke dag een overwinning is.  
Een man die me ondanks mijn gevoel toch laat voelen dat ik een geweldige mama ben.

Daarom breng ik graag een ode aan mijn vriend.
Mijn man, mijn levensgezel, maar bovenal, een superpapa voor baby James!

 

Gastmama Yana