4185fi.jpg

'Mom shaming': vreemde neemt tuut uit mond van kind

10/10/2016
Mamabaas
Door Mamabaas

Stel: je hebt je krijsende kind net een tuutje in zijn mond gestopt. Opeens stapt er een oud dametje op je af. Ze trekt de tuut uit zijn mond en spelt jou de les over wat voor een slechte moeder je wel niet bent.  Iets uit een slechte film? Helaas: schrijfster Corissa Rieschiek maakte het mee. 

Corissa is een van die mama's die niet altijd vindt dat ze enorm goed bezig is, maar wel hard haar best doet. "En ja, er zijn dingen die ik doe om mij de dag door te helpen, zoals mijn 2-jarige zoon een tuutje geven. Sommige mensen kijken heel verschrikt, anderen leveren de commentaar dat ik dat niet zou moeten doen. Dat lach ik dan weg, want uiteindelijk is het mijn kind en zijn de gevolgen van die keuze voor mij."

En net die beslissing ligt aan de basis van een gebeurtenis die haar, na vele maanden, nog altijd heel boos maakt.

Die dag was zoonlief al wat moe toen ze naar de supermarkt trokken. Een supermarkt met van die speelgoedauto's in  de inkomhal, waar de Vermoeide Zoon onmiddellijk in wilde. Mama zei nee. Gehuil, geroep en getier. "Ik negeerde hem en ging gewoon door. Daarna werd hij heel flink. Hij hielp dingen in de kar te leggen en was algemeen het toffe kind dat hij kan zijn. Dus bij het buitengaan maakte ik de (beginners)fout om hem toch in het wagentje te laten. Waarop hij er natuurlijk niet meer uitwilde... Nadat ik een schreeuwend en schoppend kind in het winkelkarretje had gezet, haalde ik een vertrouwd hulpmiddel boven: zijn tuut! De rust keerde weer en ik begon de tocht naar de auto."

Het had een heel gewone anekdote kunnen zijn, en toen gebeurde dit. 

Ouderen hebben geen manieren

"Uit het niets kwam er een vrouw aan. Ze steekt haar arm uit, trekt de tuut uit de mond van mijn zoon en speltje me de les over hoe hij geen tuut nodig heeft en dat ik een slechte moeder ben om het hem te geven. Zowel zoonlief als ik waren te verbouwereerd om iets te zeggen. Voor ik zelfs maar iets kon bedenken, liep ze al weg met de tuut nog in de hand!"

"Ik weet niet zeker of het onze stilte was, de afwezigheid van enige reactie of de noodzaak om ons nog verder te kleineren, maar ze keerde terug en stak opnieuw een tirade af. Iets in de zin van 'wat voor een ouder ik wel was als ik een tuut gebruikte' en 'dat ik beter zou moeten weten, geen wonder dat hij de boel bij elkaar schreeuwt'. 

Ze gaf wel de tuut terug, maar zodanig dat het kind het niet kon zien. "Mijn enige reactie was om de tuut prompt terug in de mond te steken. Nu ik eraan terugdenk had ik dat waarschijnlijk beter niet gedaan en had ik die tuut beter gesteriliseerd. Maar ik moet zeggen dat het heel bevredigend was om die blik op haar gezicht te zien."

Dat kunnen we ons wel voorstellen eigenlijk.

Het zit me nog altijd hoog

"Wat me hieraan stoort is niet dat iemand mijn keuzes in vraag stelt. Dat doe ik zelf constant. Maar wat me wel dwars zit is dat de shock van de situatie mij heeft gedwongen tot stilte. En dat een wildvreemde het lef had om zomaar een tuut uit de mond van een kind te trekken, zonder een toestemming van de ouder. Normaal sta ik op voor mezelf maar hier kon ik dat niet en dat maakt me boos. Tegen de tijd dat ik een respons had verzameld was ze allang weg. Dus ik belde mijn man, die de volle lading over zich heen kreeg. Elk vuil scheldwoord dat ik kon bedenken, heb ik gebruikt. Die boosheid is nu, vele maanden later, nog altijd niet verdwenen. 

"En in de verwerking van al die boosheid heb ik vooral veel vragen. Waarom voelen mensen de nood om te becommentariëren hoe anderen ouderschap invullen? Weten ze dan niet meer hoe moeilijk het kan zijn? Hebben ze nooit een moment gehad als ouder waar ze gewoon probeerden te overleven? Of, als ze zelf geen oude zijn, hebben ze nooit geleerd dat je niet onbeleefd mag zijn?"

"Mensen zeggen we dat de jeugd onbeleefd is, maar in mijn ervaring zijn de volwassenen van vandaag een pak erger."