Morgen raak ik mijn dochter kwijt … want dan gaat ze voor het eerst naar school

(Waarschuwing vooraf: zoals de titel ondubbelzinnig aangeeft, is dit een melodramatische post. Lees enkel verder indien u niet vies bent van melig en schaamteloos overdreven gezwets.)

Het is zover. Morgen raak ik mijn dochter kwijt. Tweeënhalf is ze, en ze gaat haar eigen weg. Vanaf morgen moet ik haar afstaan aan die wrede, meedogenloze buitenwereld. Misschien dat ze als schattige peuter nog even respijt krijgt in de boksring des levens, maar toch… de gong is gegaan. Nog één nacht en dan begint ze aan haar twintigjarige schoolcarrière (die misschien wel in levenslang wordt omgezet, als ze haar moeder achterna gaat).

Ik werp mijn dochter voor de leeuwen. Vorige week dartelde ze nog rond in een beschermd nest met acht welpen. Morgen komt ze terecht in een klas waar ze de dertigste zal zijn, naast negenentwintig bloeddorstige carnivoren. Ik zie geen schattige peuters met engelenkrullen en pastelgroen snot. Neen, ik zie kandidaat-etterbakjes, preprofessionele pestkoppen en mogelijks manipulatieve minivrouwtjes. 

Mijn doodbraaf kind, uiteraard de vriendelijkheid en verdraagzaamheid zelve, zal in contact komen met monstertjes die niet met haar zullen willen spelen en haar – godbetert – zelfs aan haar weelderige haardos zullen trekken. Ze zal ooit als laatste gekozen worden bij één of ander stom spelletje en misschien schiet iemand op een vervloekte dag wel al haar knikkers af. Ja, ook haar mooiste reuzebolleket.

Mijn adorabel veelvraatje zal kindjes zien die niet alles willen opeten wat hen voorgeschoteld wordt, waardoor haar onbezoedeld brein bevlekt zal worden met kieskeurigheid. Weldra zal ze geen volledige mango of halve kilo broccoli meer naar binnen werken, om de simpele reden dat één of ander minimensje gezegd heeft dat ‘dat vies is’.

Ach ende wee. Kon ik maar stoppen met werken en voltijds thuisblijven om mijn welpje voor eeuwig onder mijn vleugels te houden…