'Nee, ik ben niet lui, ik heb cvs'

  • door Gastmama

Onlangs kreeg ik de diagnose dat ik CVS heb. Eindelijk een antwoord op alle vragen die ik al zolang had. Eindelijk was er een reden waarom ik alleen maar wou slapen of in de zetel wou liggen overdag.

Voor m'n diagnose voelde ik me steeds slecht omdat ik nooit weg wou of iets wou gaan doen door vermoeidheid. En als ik dan eens ging moest ik mezelf pushen.

Ik dacht dat dit was omdat ik zolang huismoeder was en niet echt meer een vast ritme had. Dus ik besloot om voltijds te gaan werken om aan een betere toekomst te werken.

Eerst beter, daarna veel slechter

Toen ik begon voelde ik me goed in m'n vel, ik was mijn steentje aan het bijdragen en we hadden nog meer centjes om vanalles te kopen en gaan doen.

Maar na een maand begon ik me slechter en slechter te voelen.  Mijn gezondheid ging er drastisch op achteruit, ik moest me meerdere keren ziek melden op het werk en dat vond ik heel erg vervelend als nieuwe werkkracht. 

Ook was ik steeds te moe om nog maar een goeiedag te zeggen toen ik thuis aankwam van mijn werk, wat helemaal niet fijn was voor mijn kindjes en man.

Mislukt

ik voel me een mislukte moeder en vrouw. Was het luiheid of gewoon wat vermoeid door het voltijds werken na 4 jaar huisvrouw te zijn geweest? Of was het omdat ik er 's nachts alleen voor stond wanneer de kindjes weende?

Op een dag was ik het beu en moest ik me door pure oververmoeidheid weer maar eens ziek melden, ik besloot toen mijn hele verhaal te delen met m'n arts. Hierna werd ik verwezen naar een neuroloog voor mijn vermoeidheid en m'n migraine-aanvallen.

Daar werd het allemaal duidelijk, ik heb CVS en dus die dagen dat ik gewoon een hele dag wil slapen was niet puur uit luiheid maar omdat er echt iets mis was met m'n gezondheid.

Ze geloven me niet

Het is vreselijk, maar veel mensen willen mijn verhaal niet geloven en zeggen dat het komt door de kids en m'n slapeloze nachten. Ook al beweren twee artsen en een neuroloog dat ik cvs heb.

Het is een zeer vervelende aandoening die zwaar onderschat wordt en waarop snel wordt neergekeken zoals een burnout of een depressie. Dus voel ik me een hele tijd schuldig en een slechte mama.

Wat moet ik doen?

Dit gevoel wens ik niemand toe. Door me zo schuldig te voelen wil ik me tot het uiterste pushen om toch te gaan werken ook al doet het pijn en wil ik enkel slapen zodat ik me wat wakker voel wanneer m'n kindjes van de crèche en het school komen en met ze kan spelen. Want tot nu toe komen ze thuis naar een mama die helemaal KO ligt in de zetel. Ik voel me dus moe, schuldig en een slechte mama en vrouw. Het is vreselijk. Maar wat doe je eraan? Een 25 jarige vrouw die thuis blijft klinkt gewoon als een vrouw die lui is en de moeite niet wilt doen om ervoor te gaan.

Liefste mama's, wat zouden jullie doen als jullie in deze situatie zaten? Het grote probleem is ook dat ik m'n job graag doe en die ook niet kwijt wil.

Veel liefs,

Mama met CVS