Oh jee, Moederdag …

  • door Gastmama

Er zijn zo van die dagen op het jaar waarop ik sowieso liever in mijn kot blijf, coronatijd of niet. Het moment waarop de bloemisten hun mooiste boeketten maken, de juweliers gepersonaliseerde juweeltjes aanbieden en kindjes hun beste knutseltalent bovenhalen om mama te vieren, dat is voor mij zo een dag.

Na het bezoek aan mijn lieve schoonmoeder (ja, ik heb geluk), de plusmama en het scrollen door de eindeloze  posts op social media van vriendinnen die gaan brunchen met hun mama, zijn mijn batterijen dan leeg. Tijd om even af te sluiten, het verdriet te laten opkomen en even snel weer weg te duwen, op te staan en een serie op te zetten. Voor de rest gebeurt er dan niet veel meer op Moederdag.

De relatie met mijn eigen mama is niet echt warm en hartig te noemen. Om het met haar woorden te zeggen: “het is wat het is” en dat is het ook. Maar het is vooral pijnlijk, triest en jammer… Dat zijn mijn toevoegingen.

Daardoor heb ik de afgelopen jaren niet echt uitgekeken naar moederdag. Tot nu.

Op 31 juli 2019 werd onze prachtige dochter geboren. De afgelopen negen maanden heeft ze mijn man en mij bijzonder veel geleerd over het ouderschap en mogelijks nog meer over onszelf.

Nu ik mezelf tot het mama-clubje mag rekenen, zijn mijn blauwe plekken (zoals Nina Mouton ze zou omschrijven) extra zichtbaar. Dat was wennen, maar het is oké dat ze er zijn.

Voor het eerst kan ik uitkijken naar een Moederdag waarbij er een prachtig, guitig meisje met een zelfgemaakt knutselwerkje naast mij in bed zal zitten. Een plek waar ze wel meer zit, maar dan zonder knutselwerkje.

En daar ben ik zo dankbaar voor! Als zij lacht, dan smelt ik, en zo is het voor mij elke dag een klein beetje moederdag.