Ongepland single mama

  • door Gastmama

Ik moet toegeven dat ik het allemaal niet meer goed weet, hoe mijn zwangerschap gegaan is. Als je op drie maanden te horen krijgt dat je het allemaal alleen zal moeten doen, valt de hemel even heel hard op je kop.

Maar achterom kijken heeft geen zin en zodra die twee prachtige helblauwe oogjes in die van mij keken, ben ik op mijn eigen persoonlijke rollercoaster gestapt. Na zes jaar is de rit gelukkig al rustiger en voorzien van meer nachtrust. Maar oh, wat was het een rit!

Kijk, ze vragen me vaak: mis je geen partner? Mocht ik ooit vijf minuten tijd gehad hebben om me te buigen over die vraag, ik zou er misschien een antwoord op hebben. Maar sorry, geen tijd voor gehad. Want geloof me vrij, als je alles alleen doet, ben je een beetje een mix van alle superhelden op een hoopje. Bij deze wil ik ook graag aan mijn mede fulltime-op-ons-eentje-mama’s zeggen: wij zijn zo straf bezig! Want ik weet als geen ander hoe vaak je je onzeker voelt, hoe vaak je denkt dat je het fout doet, hoe vaak je denkt dat de hele wereld kan zien dat je eigenlijk niet weet waar je mee bezig bent.

Ik geloof dat het leven je brengt waar je hoort te zijn en in mijn geval is dat bij mijn dochter.

In mijn hoofd was ‘happily ever after’ ook een beetje zoals in de film, maar ik heb ontdekt dat er veel varianten op mogelijk zijn.

Net zette mijn onwaarschijnlijk lieve dochter een bad op voor mij, omdat ik een lange vermoeiende dag heb gehad op het werk. En ik ben er zeker van dat de hele bus badschuim er ondertussen in ligt, maar wat ga ik zo meteen genieten van deze lieve daad met een overvloed aan schuim! (Want oh ja, dat schuim is waarschijnlijk nu al over de badrand aan het lopen ...)

Ik heb het niet gemakkelijk gehad. Ik heb gehuild, ik heb geschreeuwd, ik heb me vaak zo moe gevoeld dat ik melk goot over mijn boterham in plaats van over mijn muesli. Maar ik doe het wel, elke dag opnieuw. En ik weet nu dat ik alles aankan. Dat is ook hoe ik mijn kleine meid wil grootbrengen: sterk om elke storm te doorstaan, vertrouwend op jezelf en je buikgevoel. Het mag stormen, de wereld mag half vergaan, maar wij twee, wij blijven overeind.

Ik weet niet wat de toekomst brengt, ik weet ook niet of we ooit nog eens een partner gaan toelaten in onze roze bubbel, maar ik weet ook niet of het deze winter gaat sneeuwen of wat we morgen zullen eten.

Ik weet wel dat we samen door het leven huppelen, zingen en dansen. En ik weet dat wij elkaar elke dag opnieuw gelukkig maken, dus onverwacht single mama worden was het beste wat me ooit is overkomen.

 

Els