Over keizersnedes en waarom mama's dat aanvoelen als falen

Pakweg de helft van mijn cliënten zijn mama’s die moeite hebben met het verwerken van hun bevalling. Te snel (ja, dat kan), te lang, te pijnlijk door een niet werkende epidurale, geknipt, in het ziekenhuis in plaats van thuis, ingeleid, kunstverlossing, complicaties juist na de geboorte, een ruwe gynaecoloog die van wacht was, onverwachte beslissingen die werden genomen boven hun hoofd, onvriendelijke vroedvrouwen, onverwachte keuzes die gemaakt moesten worden, een keizersnede.

Ideeën over keizersnede

Over die keizersnede doen nogal wat uitspraken de ronde.

“Het is toch gezond, mevrouw?!”

“Je bent er zo nog het snelste van af.”

“Down onder blijft het in dezelfde staat. Makkelijk.”

“Je weet toch perfect wanneer het wordt geboren? Nog beter: je kan de datum zelf kiezen!”

“Dat is nu toch geen drama?”

“Er zijn ergere dingen!”

“Je moet geen weeën verdragen! Wees blij!”

“Die kindjes zien er altijd zo gaaf uit!”

“Na een paar dagen ben je weer op de been!”

“Met zo een geboortegewicht zou ik opgetogen zijn over die keizersnede!”

“Ik heb twintig uur liggen afzien!”

Wie begrijpt haar?

Allemaal waar. Rationeel gezien dan toch. Emotioneel schuilt er soms (vaak?) een groot verdriet. Veel mama’s voelen zich falen. Op alle vlakken. Hun lichaam laat het nét op dat cruciale moment afweten. Een vrouw bevalt twee, drie keer, soms vier of vijf keer in haar leven. Dat zijn mijlpalen, hoe je het ook draait of keert. Wanneer dat dan niet loopt zoals de natuur het heeft voorzien, dan kan dat heel heftig binnen komen. Dat kan ook nooit meer 'goedgemaakt' worden. Het is nu of nooit. Nooit dus voor sommige vrouwen.

Ze voelen zich ontgoocheld, teleurgesteld, jaloers op alle vrouwen die wel natuurlijk mogen bevallen, alleen, onbegrepen (zie hierboven bij de uitspraken), verdrietig, boos, opstandig, een drama queen, onzeker, angstig, bezorgd, schuldig, beschaamd, verloren, en nog zoveel meer.

Vaak is een spoedkeizersnede moeilijker te dragen dan een geplande keizersnede. Maar evengoed is een geplande een bittere pil om door te slikken. Wanneer de baby bijvoorbeeld in stuit ligt en een keizersnede zich opdringt, opent zich een scala van emoties dat de mama in spe behoorlijk uit haar evenwicht kan brengen. De toekomstige vader kan allemaal niet zo goed volgen op dat moment, wat het verdriet van de mama nog groter maakt. Wie begrijpt haar eigenlijk?

Uit het lijf gerukt

De goegemeente vergeet bovendien vaak de implicaties van deze 'eenvoudige ingreep'. Het betekent bijna altijd dat je als mama je pasgeboren baby pas twee uur later kan besnuffelen, dat je de eerste uren (soms dagen) niet uit je bed kan. Dan lig je daar, huilt je baby en kan je alleen maar wachten tot een verpleegster langskomt. Een keizersnede is een heftige ingreep. Daarvan herstel je niet zomaar op één twee drie. Zelfs voor een simpele blindedarmontsteking krijg je toch al snel twee weken ziekteverlof. Bij een keizersnede heb je daar bovenop een kleine baby om voor te zorgen.

Maar bovenal heeft de vrouw het gevoel dat haar kind haar wordt ontnomen in plaats van dat ze het zelf op de wereld heeft gezet. Ze maakt zich ook zorgen over haar kind dat in een koude felverlichte naar ontsmettingsmiddelen ruikende operatiekamer uit haar baarmoeder wordt gehaald. Zonder enige voorbereiding. Of zoals een mama zei:”Het kind wordt uit mijn lijf gerukt.”

Geen weeën opvangen die (meestal toch) langzaam opbouwen, niet persen en actief je kind baren, niet je pasgeboren baby tegen je bloot lijf drukken, geen uur de tijd krijgen om elkaar te leren kennen, niet het gevoel hebben dat je elkaar nooit meer loslaat, niet dichtbij elkaar blijven omdat de natuur dat nu eenmaal zo bedoeld heeft. Bijna altijd worden moeder en kind gescheiden voor een uur (of twee). Dat is soms moeilijk te dragen, te verwerken, ondraaglijk ja.

Be kind, always

Sommige mama’s maken dit twee of drie keer mee. Te vaak, zeggen ze mij dan. Het blijft een compromis om hun geliefde baby’tje gezond en wel op de wereld te krijgen.

Maar is het daarom makkelijk? Nee.

Willen ze het liever anders? Vaak wel.

Hebben ze er vrede mee? Zelden.

Wees dus waakzaam bij het volgende kraambezoek, want een keizersnede mag dan een easy way out lijken, het is en blijft een koude gemedicaliseerde manier om je vlees en bloed het licht te tonen en het leven te geven.

Be kind. Always.

www.lievevanweddingen.be