Over mijn torenhoge verwachtingen van haar eerste verjaardagsfeestje

  • door Gastmama

Gastmama Sara vierde onlangs het eerste verjaardagsfeestje van haar dochtertje Lena. Haar conclusie? Keep it simple... Hoewel de eeuwige perfectionist in haar het iets minder goed kan loslaten :-).

Over themakleuren en veel vragen...

Onlangs vierden we de eerste verjaardag van onze dochter. Weken vooraf loop ik te denken, plannen en overdenken. ‘Creatief zijn!’, klinkt het… Soms moeilijk, dan toch maar Pinterest checken...  Wie zoekt die vindt en ja hoor, mijn feestidee krijgt stilaan vorm. Het worden themakleuren blauw en groen, selfmade limonade in glazen bokalen (waar zo’n kraantje aan zit), ballonnen, slingers met vlinders, bloemen enzovoort…

De eerste vraag die in me opkomt: eten we binnen of buiten? Het lijkt in deze periode erg warm, dus we wagen het erop. Toch maar op veilig spelen en een partytent of twee (?) buitenzetten. Na lang wikken en wegen wordt het een barbecue. ‘Dat past bij het weer en iedereen eet wat hij wil’, zegt manlief. Oké, denk ik, maar dan graag met ‘leuke’ slaatjes en geen doordeweekse sla-tomaat-wortel in een kommetje.

‘Leg de lat niet te hoog.’ Weer manlief. ‘Maar gewoon is niet goed genoeg’, zegt het duiveltje over de schouder mee. Je zou haast in dit hele gebeuren de funfactor en de lieve dochter vergeten... 

Over zelfgemaakte cupcakes, koorts en kaarsjes

De dag breekt aan. Meter en peter komen, grootouders arriveren. Onze kleine meid schittert in haar nieuwe blauwe jurkje. ‘Hangt het toch niet iets te lang?’, flitst het door mijn hoofd. Dan toch maar dat boxpakje aan. Ze lacht en dartelt vrolijk rond in onze tuin. ‘Het is misschien tijd om de cadeaus open te maken?’, stelt meter voor. Hoewel ik een cadeauverlanglijstje had opgesteld, is mijn kleine meid al lang tevreden is met de strikjes en verpakking.

Eenmaal aan tafel gebeurt het gevreesde: onweerswolken! We snellen naar binnen voor het dessert. Op dat moment ontwaakt dochterlief helemaal bezweet en knalrood uit haar middagdutje. Dit voelt niet goed aan... Mijn vermoeden klopt als de thermometer 39,2 aanduidt. Nadat iedereen zijn goede raad en zegen heeft gegeven zit ze met pamper en Perdolan in haar stoel. (Het is eens een andere outfit op de eerste verjaardagsfoto).

Het is tijd voor de taart. Ze krijgt (wat had je gedacht?) een zelfgemaakte cupcake met één kaarsje voor haar neusje geschoteld. Net als ik denk dat het toch wel wat te dicht staat, grijpt ze naar de vlam. Dit moet het noodlot zijn. Gehuil en pijn alom. En daar is natuurlijk ook het beruchte mamaschuldgevoel. Ik hou me zoals het een goede (schoon)dochter betaamt toch maar sterk en probeer (opnieuw) ieder zijn advies in acht te nemen.

Gelukkig valt het allemaal nog wel mee en leek ze vooral geschrokken.

Het feest loopt ten einde en eerlijk?... Volgend jaar wordt het koffie en taart zonder poespas. Want wil ik niet te veel van het goede? Moet het altijd zo perfect mogelijk zijn? Gewoon is wel goed genoeg, sus ik mezelf.

Die nacht bedenk ik dat een verjaardagsfeest met als thema prinses wel geweldig zou zijn… Zal ik het ooit leren? :-)