Scheiden in Coronatijden: weer een week overleefd!

  • door Mama

Het is een week geleden dat mijn eerste berichtje op Mama Baas verscheen. Ik ben dankbaar voor de talrijke lieve, steunende reacties die ik via jullie kreeg. Weten dat er nog veel mensen zijn die in min of meer dezelfde situatie ‘verzeild’ raken, doet me op één of andere manier deugd… (sorry!) Vrouwen (en zeker ook mannen!) die de gevoelens begrijpen waarmee je nu moet zien om te gaan. Daarom wil ik even laten weten dat ik ook aan hen denk en hen een virtuele knuffel geef in deze rare tijd…

Zoveel mensen hebben het moeilijk

Ik wil echter nog zoveel meer mensen knuffelen … want zoveel mensen hebben het moeilijk nu, velen voelen zich eenzaam. Wij zijn niet alleen! 

Denk maar aan:

  • De oma’s/opa’s die niet bij hun familie mogen zijn (Voor hen is het soms erger dan de oorlog hoorde ik al…).
  • Mensen die proberen thuis te werken, met of zonder kids en die moeilijk kunnen ontsnappen aan die vier muren bij ruzies en stressmomenten. En misschien hebben ze ook geen grote tuin om de kinderen in te laten ravotten … 
  • Mensen die in Brussel of in een andere stad wonen waar alle parken gesloten zijn waardoor een natuurwandeling zeer moeilijk is.
  • Mensen die in de zorgsector en andere essentiële sectoren werken en die zichzelf en hun familie nu niet op de eerste plaats kunnen zetten.
  • Zwangere vrouwen, mensen die nu een dierbare verliezen, kwetsbare gezinnen,… en nog zoveel anderen. Elk met ieder zijn eigen verhaal …

Elk verhaal doet ons onze eigen situatie relativeren, toch?

Zoveel dingen om dankbaar voor te zijn

Daarom doet het mij deugd om alles van me af te schrijven. Te beseffen dat er in mijn leven nog zoveel is om dankbaar voor te zijn:

  • Ik krijg vaak WhatsAp- berichtjes en videogesprekken van mijn geweldige familie en vrienden!
  • Ik kan dagelijks in het bos gaan wandelen wanneer het me even te veel wordt. Of gaan fietsen in de zon die er nu voor ons allemaal is.
  • Ik kan mijn gevoelens van boosheid, verdriet en het gemis van de kinderen die nu niet bij me zijn, van me afschrijven. Al lijkt het soms een magere troost ...
  • Ik kan een hele dag boeken lezen en Netflix kijken, hoe lang is dat geleden!
  • Ik kan zelfs nog gaan werken, zodat ik niet hele dagen thuis hoef te zijn. 
  • Ik kan met de kids (wanneer ze bij me zijn) tekeningen maken om bij de buren, familie, het rusthuis,…  te posten. Zodat dit kleine gebaar ook voor anderen een lichtpuntje kan zijn.

Ik hoop dat iedereen, wat zijn of haar verhaal ook is, toch nog lichtpuntjes vindt … ook al lijken ze maar klein.   

PS: ‘ de kleinste dingen zullen later de grootste zijn’

En ondertussen, ik heb weeral een week ‘scheiden’ overleefd en hoor op dit moment op de radio het liedje …  I’m still standing, yeah yeah yeah! ( dankjewel Elton John & MNM)

Volgende week heb ik een eerste afspraak bij de bemiddelaar, benieuwd of ik dit dan ook nog zing…

Wordt vervolgd!

 

Kim