Twee dagen oud: overweldigende gevoelens op de materniteit

  • door Gastmama

Twee dagen oud. Twee nachten op de materniteit. Twee nachten in deze ziekenhuiskamer. Twee nachten opstarten met borstvoeding. Twee nachten amper geslapen. Nacht twee: insert krampen.

Hier sta ik dan op de gang van de materniteit. Alleen. De tranen biggelen over mijn wangen. Ontlading. Onze gloednieuwe dochter slaapt intussen even in haar bedje op de kamer. Mijn partner is blijven slapen, hoewel dat niet de planning was. Maar ik had hem nodig. Gewoon om er te zijn.  

Ik wandel rustig door de gang en laat de tranen gaan. Ik luister op de donkere gang. In sommige kamers heerst er stilte. In andere kamers hoor ik gehuil. In de meeste kamers gehuil. De stem van een nachtvroedvrouw in een kamer. Onze heldinnen. Ik voel me minder alleen. Ik ben niet alleen. Zij ook.

Ik kijk naar alle prachtige geboortekaartjes aan de deuren. Mijn ogen lezen de letters maar mijn moederhart voelt de liefde in de gekozen tekstjes.

Ik sluip terug de kamer binnen. Ik laat mijn tranen de vrije loop bij mijn partner en voel mijn natte kaak op zijn schouder leunen. Dat ik ons zoontje van 2,5 mis. Dat ik ook bij hem wil zijn. Dat het zwaar is. Stil kruip ik tegen hem aan. Heel even opladen voor ze weer wil eten. Voor ze terug huilt. Voor de krampen er weer zijn.

Voor ik weer mama moet zijn. En wat ben ik dankbaar met heel mijn hart. Huil maar, ik mag je vast houden. Huil maar, ik huil even mee…

 

Sidenote : in de gang hangen ook prachtige, grote foto’s van slapende en lachende baby’s. Ik kon er deze nacht de ironie wel van inzien. Lief ziekenhuis, mag er ook een huilend baby’tje aan jullie muur?

 

Merel