Waarom ik een haat-liefderelatie heb met pretparken

Ik weet niet wat het is, maar ik heb een haat-liefderelatie met pretparken. Aan de ene kant ben ik net zo enthousiast als mijn kinderen om me te laten meeslepen door de magie van de parken, aan de andere kant zie ik er enorm tegenop om op die snelle attracties te zitten.

Hieronder een paar van mijn ervaringen:

  • Zodra de kinderen 1,20 meter zijn, mogen ze op heel wat snelle attracties.
  • Je gaat mee op de piratenboot omdat ze nét daar nog niet alleen op mogen.
  • Je geeft bijna over op die stomme piratenboot, want dat heen en weer gezwaai is duidelijk je ding niet.
  • Toiletten zijn op zo’n moment dan ook nooit dichtbij te vinden.
  • Je besluit om nooit nog op zo’n ding te zitten.
  • Maar je kindjes zijn zo lief en je ziet ze echt graag, dus je laat je overhalen om mee te gaan op de ‘grote golf van Halvar’, een kruising van een piratenboot en een draaiende discoschijf… It didn’t look nice…
  • Dan maar verder naar andere attracties… waar je heel lang staat te wachten om uiteindelijk 60 seconden in een rollercoaster te zitten.
  • Tijdens het wachten is ‘de vloer is lava’ een winner.
  • Het wachten mag toch niet te lang duren, want anders beginnen de zussen te kibbelen en de zeuren.
  • Godzijdank, we kunnen op de boomstammetjes. Mijn persoonlijke favoriet.

Eén ding staat vast, in het begin van de dag heb je enthousiaste kinderen, op het einde van de dag gaan alle gezinnen naar huis met oververmoeide kinderen ;). En moeders. En vaders.

Maar goed, we hebben onze grenzen maar weer eens verlegd. En kunnen voelen op welk punt we compleet misselijk worden. Kortom: het was het volledig waard ;)