Waarom ik meedoe Tournée Minérale: preconceptiezorg is ook iets voor mannen

  • door Gastpapa

Ik ben papa van Robbe, een groot wonder. Onze kinderwens is niet gelopen zoals we het ons op voorhand hadden voorgesteld. Zoals ieder koppel dat aan kindjes denkt, verwacht je op voorhand geen problemen. Je denkt dat het allemaal wel vanzelf zal gaan want dat zie je zo toch bij iedereen. Enkele maanden veel plezier tussen de lakens en een jaartje later komt iedereen op bezoek om je proficiat te wensen met je wondertje…Dat was bij ons dus niet het geval!

Ons traject is jammer genoeg helemaal anders gelopen… We hebben inderdaad ook de eerste maanden veel plezier gehad tussen de lakens, maar als die maanden al richting een jaar gaan, en alle mensen rondom jouw als uit het niets zwanger worden, begin je natuurlijk te twijfelen en begint je zoektocht naar een oplossing.

Na veel heen en weer geloop, bezoeken aan dokters, specialisten en uiteindelijk fertiliteitscentra, kwam er aan het licht dat Inge haar cyclus onregelmatig was en dat mijn zwemmers niet echt allemaal deden wat ze moesten doen.

Dan hoor je zo van die dingen… Enkele miljoenen zwemmers… Zijn er dat dan niet genoeg? Niet allemaal de juiste vorm… Maar je hebt toch maar 1 slimmerik nodig die weet wat hij moet doen?

Blijkbaar is het allemaal toch niet zo simpel. We hebben toen nog een paar maanden mogen spelen tussen de lakens, maar dat heeft uiteindelijk niets opgeleverd.

En wat dan?

De volgende stap die ons dan misschien kon helpen was bevruchting via inseminatie. Wat wil zeggen dat Inge onder de hormonale medicatie moest en dat ik op de dag van de waarheid mijn materiaal in een potje moest gaan afleveren zodat het erna via een hele omweg bij de eicel terecht kwam. Veel plezier komt daar niet meer bij kijken.

En echt romantisch kan je het ook niet noemen…   Zeker niet als je weet waar dit allemaal moet doorgaan. Een klein kil ziekenhuiskamertje met wat “sensuele” posters tegen de muur. Maar alles voor de goede zaak natuurlijk.  En op hoop van zegen.  

Waarom Robbe nu ons grote wonder is? Dat is omdat het bij onze eerste inseminatie meteen raak was. Er waren wel wat moeilijkheden in het begin van de zwangerschap, maar ongeveer 9 maanden later kon inderdaad iedereen ons proficiat komen wensen. Wat hebben we genoten van deze tijd…

Tot…

Tot er natuurlijk een vervolg kwam aan onze kinderwens. Om te beginnen hoorde het plezier tussen de lakens er nu van het begin al niet meer bij, vermits ons duidelijk was gemaakt dat de kans enorm klein zou zijn. Dus vanaf het begin moest Inge weer aan de medicatie en volgden er inseminaties. Natuurlijk veronderstelden we dat dit net zo vlot ging lopen als de eerste keer. Maar de eerste keer werd een tweede en een derde tot uiteindelijk onze kansen op waren.

Hierna kregen we de optie om via IVF verder te gaan, wat we natuurlijk ook hebben gedaan want de drang naar een broertje of zusje voor Robbe was zo groot. Robbe begon er uiteindelijk ook zelf om te vragen.

Maar…

De opeenstapeling van al de pogingen en al de volgende ontgoochelingen werd echter veel te zwaar. Toen daar dan ook nog een zwangerschapsverlies bij aan te pas kwam en een operatie voor Inge (endometriose) hebben we uiteindelijk besloten om het los te laten en verder te gaan met ons leven en ons volledig te smijten voor Robbe.

Want eerlijk, die jongen zal er ook wel van hebben afgezien. Mama en papa die zo vaak naar het ziekenhuis moesten gaan. Die met momenten meer met het toekomstige broertje of zusje bezig waren, dan te genieten van wat we al hadden. Achteraf wel allemaal makkelijk te zeggen, want die periode zelf was niet zo simpel. Als je dan ook nog van die opmerkingen als ‘en komt er geen tweede?’ of ‘je hebt er toch al 1’ krijgt, dat maakt het er allemaal niet makkelijker op.

Soit…

Waarom ik meedoe aan Tournée Minérale

Tijdens ons lange traject heb ik nooit de indruk gehad dat ik mijn manier van leven moest veranderen. Ik moest een beetje letten op mijn gewicht en niet te veel alcohol drinken. Zo is het toen toch bij mij overgekomen.

Mocht er toen iemand mij wat beter hebben opgevolgd en aan me uitgelegd hebben wat de impact zou kunnen zijn op mijn vruchtbaarheid, dan had ik hier wat meer rekening mee kunnen houden. Dan had ik het misschien wel anders aangepakt. Af en toe een glaasje kan toch geen kwaad, dacht ik toen. De eerste keer lukte het toch ook, waarom moet er dan iets veranderen….

Heb ik spijt? Misschien wel, maar ik wist toen niet beter.

Had het anders gelopen? Dat zullen we nooit weten.

Mede om die reden schrijf ik nu deze blog. Ik wil ik de jonge koppels, die misschien nog niet denken aan kinderen, er toch op attent maken. Hou een beetje rekening met je lichaam en las soms eens een rustpauze in.

Tournée Minérale is de ideale manier om het eens uit te proberen. Een maandje geen alcohol, maar water. Beweeg eens wat meer, ga eens samen wandelen. Trek tijdens de pauze op het werk eens naar buiten om met de collega’s een frisse neus te halen. Het zal je sowieso op dat moment al doen ontspannen en misschien heeft dat later wel effect op je vruchtbaarheid en helpt het je aan jullie wonder. Ik weet dat het misschien nog wat vroeg is voor velen om dat nu al in jullie hoofd te steken. Maar het kan helemaal geen kwaad om het eens uit te proberen en het effect op je lichaam eens mee te maken.

De conclusie van mijn verhaal is dat preconceptiezorg ook iets is voor mannen. Dit is niet enkel een woord voor vrouwen die een kinderwens hebben. Het is belangrijk voor beide partners. Jullie als man zijn ook heel belangrijk.

Veel succes met je maandje zonder alcohol!

 

Deze blog verscheen eerder op hethoopvollebuikje