Wanneer ik je naam uitspreek breekt mijn hart

  • door Gastmama

Dit gedicht schreef ik omdat mensen de stilgeboorte van mijn zoontje blijven bekijken als een miskraam. Arthur was bijna 20 weken in mijn buik, hij was 24cm en woog tussen de 500 en 600gr toen hij stierf.  Hij werd stil geboren, maar mensen bekijken dat anders, en die erkenning hebben we als sterrenouders zo nodig …

Wanneer ik je naam uitspreek breekt mijn hart
Het gemis is groot, het verdriet sterk aanwezig
Toch voel ik daarbij ook veel liefde en trots
En net daarom spreek ik jouw naam dagelijks uit
Het houdt je hier bij ons
Verdriet slijt, geef het tijd
Goedbedoelde raad van velen
Maar mijn wonden lijken niet te helen
Verdriet slijt niet
Je leert ermee leven, je leert het aanvaarden
Maar hoe kan ik ermee leven,
Dat ik mijn kindje heb moeten afgeven
Toch ben ik vastberaden
Ooit zal ik je naam uitspreken zonder tranen
Er komt een dag dat ik jouw naam uitspreek vol trots,
met fonkelingen in mijn ogen
Er komt een dag dat ik zal zeggen, zal roepen als het moet,
Ik verloor geen kind, ik kreeg een tweede zoon
En zijn naam is Arthur

 

Mama van Viktor en Arthur*