'Wat als ik er opeens niet meer ben?!' 5 manieren om met die angst om te gaan

  • door Mama

Toen ik voor het eerst mama werd, sloeg het in als een bom: wat als ik er opeens niet meer zou zijn? Wie zou er dan voor dat kleine hulpeloze wormpje zorgen? Mijn eigen leven leek opeens zo veel meer waard. Een soort van paniek maakte zich meester van mij. 

Dit ging gepaard met een soort alertheid die vooral in tijden van totale vermoeidheid heel welkom was. Wie weet zorgt dat voor minder auto-ongevallen bij ouders met slapeloze nachten? Hoera voor adrenaline…

Hoe ik er mee omga?

Maar de paniek dus. Dat heftig gevoel is er niet constant, heel af en toe komt het nog eens op. Dan wil ik van alles doen om er vat op te krijgen, of rust in te vinden:

  1. Ik zeg mijn man dat ik graag wil dat hij en de kindjes gelukkig zijn. En dat ik hoop dat hij dan snel een lieve vrouw tegenkomt die zorgzaam is voor onze drie kindjes. Ik zou niet willen dat hij zich schuldig voelt als hij opnieuw verliefd wordt. Mijn man vindt het niet nodig om daar vat op te krijgen, meer nog hij wil daar niet aan denken, laat staan over praten. Maar ik denk dan, als ik er niet meer ben, kan ik het ook niet meer zeggen, he? Of wil ik nu te veel bepalen? Dat zou ook kunnen :-)
     
  2. Soms vraag ik me af wat de mening van mijn oma is. Ik kan het haar niet meer vragen. Toch helpt het mij wanneer ik denk aan de zaken die ze mij heeft meegegeven. En dat wil ik ook voor mijn kinderen. Dus probeer ik dat om te zetten naar kindertaal. Dat gaat geweldig, zie hier mijn fantastische aanpak:
    Ik: 'Jullie weten toch dat als mama niet in de buurt is, dat ze in jullie hartje zit eh?'

    Dochter: 'Afwisselend in elk hartje dan mama? Want je kan toch niet in verschillende hartjes tegelijk zijn?'

    Ik: 'Euhm… jawel hoor, dat kan! Ik kan dan zelfs kriebelen in je hartje, kan je het voelen?'

    De dochter die schaterlacht en gilt 'Ja!'.

    Mijn oudste zoon gilt mee 'Ja!', maar ik ben zeker dat hij gewoon meedoet met zijn zus.

    En de kleinste die zegt: 'NEE MAMA! NIET KRIEBELEN!'

    Voila, mijn boodschap is overduidelijk aangekomen :)

  3. Ik maakte een e-mailadres voor hen om er filmpjes of leuke anekdotes naartoe te sturen. Ok, ik geef het toe, dat is vooral om hen later een heel fijn verjaardagscadeau te geven. En toch past het ook in dit rijtje. Het geeft me een fijn gevoel dat die herinneringen klaar liggen om te koesteren.
     
  4. Op mijn Pinterest heb ik ook een bord met ‘berichtjes aan mini-mensjes’. Er staan leuke quotes of teksten op. Ik heb zelf zo veel aan qoutes. Wie weet hebben ze er later iets aan.
     
  5. En voorzichtiger rijden, probeer ik ook écht heel erg hard.