We gaan op reis, en we nemen mee: geen kindjes

Binnen twee weken vertrekken mijn man en ik voor een week op reis, zonder de kids. Aan de ene kant kijk ik er zo naar uit, aan de andere kant vertrek ik met een heel klein hartje.

De pluspunten

- Jeuj! Bestemming: zon, zee en strand. Dat zullen mijn witte melkbeentjes goed kunnen gebruiken ;)

- Enkel maar aan onszelf denken. Dat is al meer dan zes jaar geleden, toen we nog kidsvrij waren

- Slapen!!! De laatste weken worden mijn nachten meermaals onderbroken door de jongste. Het vooruitzicht om enkel door de vogeltjes gewekt te worden, lijkt mij hemels!

En daar is het schuldgevoel

En daar is het schuldgevoel…

- Ik heb de kinderen nog nooit langer dan twee nachten achtergelaten. En zelfs dat is nog maar 1 keer gebeurd in die zes jaar.

- Niemand kent mijn kinderen beter dan ik. Hoe gaat de babysit weten waarom de jongste weent ’s nachts? Of wat ze wil als ze ‘tada’ zegt?

- Stel dat er iets met ons gebeurt, hoe moet het dan verder?

 

Desondanks mijn kleine hartje, wil ik er echt proberen van te genieten, want het cliché wil dat een goed uitgeruste mama, een betere mama is. En daar ga ik voor tijdens onze vakantie.