Welcome to momlife: ritje op een emotionele rollercoaster

  • door Gastmama

‘Een moederhart is oneindig groot! Er bestaat geen twijfel: je houdt altijd evenveel van al je kinderen!’ Dit zijn slechts twee van de vele quotes die ik zo vaak heb gehoord toen ik zwanger was van mijn tweede spruit... En ik? Ik was er helemaal klaar voor. Klaar om te bewijzen dat ik inderdaad plaats te over heb in mijn moederhart!

Worstelen met mijn gevoelens

Toch is het juist dát waar ik tot een tijdje terug erg mee heb geworsteld. Begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn twee engeltjes doodgraag, maar OMG, hoe moeilijk is het om je liefde plots te moeten verdelen over twee kindjes, terwijl die eerste spruit 18 maanden lang alleen mijn aandacht heeft gehad!

Ik werd constant heen en weer geslingerd tussen gevoelens van intens geluk en oprechte schuldgevoelens tegenover mijn kindjes. Als Staf naar de opvang ging, genoot ik enorm van mijn tijd met ons kleine meisje, maar naarmate de dag vorderde, kwamen de schuldgevoelens naar boven: moest ik nu ook niet met Stafje bezig zijn?!

Ook andersom bleef ik worstelen met gemengde gevoelens: spelen met mijn zoontje doe ik zo graag, maar mijn dochtertje dan moeten 'achterlaten' in haar wippertje, brak mijn hart! 

Vuile pampertjes, ik mis ze

Nu, zes maanden later, begint dit allemaal wat te stabiliseren en kan ik het al meer relativeren. Maar dan opeens, uit het niets, steken er weer andere emoties de kop op. Plots geeft onze tweejarige peuter aan klaar te zijn voor het potje! Hij wil zijn pamper niet meer aandoen en doet niets liever dan op zijn potje gaan zitten en heel fier pipi en kaka doen...

Iedere andere ouder zou zó trots zijn - en natuurlijk ben ik dat ook - maar anderzijds is ook dit een moment van afscheid nemen, afscheid nemen van mijn kleine baby! Wie had ooit gedacht dat ik zijn vuile pampertjes zo verschrikkelijk hard zou missen? Ik alvast niet!

Waarschuwing: rollercoaster op komst!

Natuurlijk ben ik doodgelukkig met mijn gezinnetje, maar niemand, echt niemand heeft mij ooit gewaarschuwd voor deze gigantische emotionele rollercoaster waarin je terechtkomt bij de komst van een tweede kindje, waardoor je constant heen en weer geslingerd wordt door schuldgevoelens tegenover de eerste of de tweede. Of ben ik misschien écht de enige en eerste mama die dit meemaakt?