Mijn zoontje is acht. Het is een heerlijk mannetje vol energie, fantasie en een hart dat groter is dan zijn lijf aankan. Oh ja, en hij heeft ADHD. Dat is geen label dat ik graag voorop zet, maar het is wel een deel van wie hij is. En soms maakt dat het leven voor hem — en voor ons — gewoon moeilijker dan het zou moeten zijn.
Hij is wild. Hij praat luid, roept vaak nog luider en denkt soms pas na nadat hij al gehandeld heeft. Hij springt, rent, onderbreekt gesprekken en zegt dingen die sociaal niet altijd “passen”. Niet omdat hij niet wíl luisteren of omdat hij geen respect heeft, maar omdat zijn hoofd simpelweg nooit even stil staat. Omdat zijn emoties groot zijn. Omdat álles bij hem op het standje maximum staat.
En dat maakt vrienden maken… niet evident.
Ik zie het gebeuren op de speelplaats, op verjaardagsfeestjes en in de jeugdbeweging. Hoe andere kinderen afstand nemen. Hoe hij soms net te veel is. Te luid. Te druk. Te aanwezig. Ik zie hoe hij erbij wil horen, hoe hij zich in een spel gooit met de beste bedoelingen, maar er even later weer alleen bij staat. En als mama doet dat pijn.
Soms breekt mijn hart wanneer hij thuiskomt en zegt: “Mama, waarom willen ze niet met mij spelen?” Wat antwoord je daarop? Hoe leg je een kind van acht uit dat de wereld niet altijd vriendelijk is voor wie anders is? Dat zijn enthousiasme, zijn impulsiviteit en zijn oprechte vreugde soms verkeerd begrepen worden?
Want dit is wat mensen vaak niet zien: achter dat wilde gedrag zit een jongetje dat het zo graag goed wil doen. Een jongetje dat het dat intens kan genieten, dat loyaal is tot op het bot en dat met zijn hele hart vriendschap wil geven. Hij weet alleen niet altijd hoe.
Ik merk hoe hard hij zijn best doet. Hoe hij zichzelf probeert in te houden, hoe hij soms letterlijk op zijn handen zit om niet te storen. En dat breekt mijn hart misschien nog meer. Want geen enkel kind zou het gevoel mogen hebben dat hij zichzelf moet verkleinen om aanvaard te worden.
Er zijn dagen dat ik sterk ben. Dat ik hem kan uitleggen dat hij goed is zoals hij is. Dat hij niet “te veel” is, maar dat de wereld soms te weinig ruimte maakt. Maar er zijn ook dagen dat ik me machteloos voel. Dagen waarop ik wou dat ik de wereld zachter voor hem kon maken. Of hem even kon beschermen tegen de afwijzing die hij niet verdient.
Ik probeer hoop te houden. Dankzij die ene klasgenoot die hem wél begrijpt. Dankzij die leerkracht die verder kijkt dan het gedrag. Dankzij de momenten waarop hij zichzelf mag zijn en volledig openbloeit. Die momenten houden me recht.
Want mijn zoontje is niet moeilijk. Hij hééft het moeilijk. En dat is een groot verschil.
Als mama blijf ik naast hem staan. Ik blijf zijn veilige plek, zijn grootste supporter, zijn stem wanneer hij het zelf even niet kan. Ik blijf geloven dat er mensen zijn die hem zullen zien zoals hij is: een jongen vol goede bedoelingen, met een groot hart en een hoofd dat nooit stilvalt.
En tot die wereld er helemaal klaar voor is, zal ik hem elke dag opnieuw vertellen:
Je bent oké. Meer dan oké. Je bent perfect zoals je bent. En je bent nooit te veel. ❤️
