Ik vind het ongelooflijk moeilijk om dit neer te schrijven. Ik doe al zoveel jaar alsof alles prima met me gaat. Ik heb permanent een (fake) glimlach op mijn gezicht geplakt. Maar diep vanbinnen ga ik kapot. Want hoe moet ik het volhouden om mijn kind op te voeden samen met de man die mijn leven tot een hel heeft gemaakt?
Ik was jong en naïef. Slechts 19 was ik, toen ik viel voor een succesvolle man van 31 die in een luxueus appartement woonde. Hij was vriendelijk en gul, overspoelde me met geld en cadeaus en wist me helemaal in te pakken. Ik zat in een moeilijke thuissituatie en hij was er voor me wanneer ik hem nodig had.
Na de geboorte van ons dochtertje veranderde hij echter volledig. Al waren er, achteraf gezien, altijd al kleine, subtiele signalen geweest – maar die had ik telkens weggewuifd, want hij was mijn redder en ik wilde geloven dat hij een aardige man was, een “goeie gast”. Toen mijn dochter er eenmaal was, viel het echter niet meer te ontkennen. Ik was erin geluisd, alles bleek één grote leugen te zijn geweest.
Hij was er een meester in om me zo te manipuleren dat het leek alsof ik gek was geworden, alsof ik dingen zag die er niet waren. Hij zorgde voor zoveel stress dat mijn zenuwstelsel volledig ontregeld raakte. Hij siste me meermaals toe dat hij me zou verkrachten, dat hij mijn lichaam zou beschadigen.
Hij bedreigde me dagelijks. Als ik ook maar een beetje “uit de pas” liep, dan kreeg ik te horen dat het in mijn eigen belang was dat ik met hem meewerkte. ‘Want anders kan ik haar van je afpakken.’
En dus probeerde ik zoveel mogelijk in de pas te blijven lopen. Te zorgen dat hij geen reden tot klagen had. Maakte ik mezelf klein, om hem toch maar niet voor het hoofd te stoten. Naïef natuurlijk, want hij vond altijd wel een reden om me te kleineren.
Ik onderging het allemaal. Te bang om in actie te komen.
Tot die ene dag … Hij ging compleet over de rooie. De aanleiding was iets banaals: het eten dat ik had klaargemaakt zinde hem niet. Hij begon dingen kapot te gooien. Nam mijn spullen en verwoestte ze één voor één. En uiteindelijk greep hij me bij de nek en begon hij me te wurgen. Terwijl ons dochtertje erop stond te kijken. Ze schreeuwde en huilde terwijl hij me tegen de muur duwde.
Toen hij me uiteindelijk losliet, wist ik dat we daar weg moesten. Ik kon daar onmogelijk blijven.
Maar niets had me voorbereid op de hel die daarna kwam. Op de verschrikkelijke strijd in de familierechtbank. Probeer maar eens op te torsen tegen een gewelddadige man met enorme financiële middelen, terwijl jij die niet hebt. Zijn ouders hebben miljoenen ter beschikking, terwijl ik elke maand moet krabben om rond te komen.
Hij probeert me te bestempelen als een ongeschikte moeder. Laat het voorkomen alsof ik mijn dochter blootstel aan een gewelddadige stiefvader. Maar omdat hij haar biologische vader is, krijgt hij wel rechten. Ook al heeft hij mij mishandeld in haar bijzijn.
Ik hou zielsveel van mijn dochter. Maar ik haat haar vader. Ik heb zoveel spijt dat ik ooit voor hem heb gekozen. Ik was zo jong. Zo naïef.
Niemand bereidt je voor op hoe het voelt om een kind te delen met een man die je kan en wil vermoorden. Die ermee dreigt zijn dochter mee te nemen naar het buitenland. Het is één van mijn grootste angsten.
De duivel verschijnt niet met horens op het hoofd. Hij vermomt zich als de vriendelijkste en aardigste man die je ooit hebt ontmoet …
