Ik ben 46 jaar en mama van drie geweldige schatten die ik dolgraag zie, elke dag knuffel en ook minstens elke dag eens achter het behang wil plakken. Mijn traject is niet eenvoudig geweest, maar is wel de moeite waard om mij tot de mama te vormen die ik nu ben.
Mijn oudste is nu 24 jaar en werd geboren toen ik dus 22 was. Ik werkte toen nog als werknemer en begon terug te werken na 15 weken zwangerschapsverlof. Dat viel me heel zwaar, maar er was toen geen financiële ruimte om ouderschapsverlof te nemen. Het was ons eerste kindje, we moesten alles uitzoeken, alles was nieuw, we waren nog jong, en dat in combinatie met een fulltime baan: dat was stevig.
We bouwden een huis en probeerden voor een tweede kindje. Ik kreeg een miskraam en er volgde een IVF- en ICSI-traject. Ondertussen startte ik mijn eigen zaak op. Na 8,5 jaar kwam onze droom eindelijk uit: een tweede kindje. Ik was toen bijna 31. En wat een verschil! Er was meer rust, ik kon genieten van de zwangerschap, had een rustige baby … en een eigen zaak.
Mijn moederschapsrust zag er toen als volgt uit: ik nam drie weken verspreid op, want in de sector schoonheidsverzorging ben ik nu eenmaal heel afhankelijk van mijn klanten. Ik beviel op een donderdag, ging de maandag naar huis en begon op woensdag terug te werken in mijn zaak. Ik werkte een paar weken, nam opnieuw een weekje rust, en zo verder.
Dat was stevig, maar ik wou het zo doen naar de klanten toe. Ik boekte de afspraken wel op die manier in dat ik tussendoor tijd had om mijn dochtertje te voeden. Ik had nooit het gevoel dat ik uit mijn werkroutine raakte en nam tijd voor rust en voor mijn dochter. Het lukte me door tijdig naar mijn lichaam te luisteren. Toen m’n dochtertje actiever werd en begon rond te kruipen, ging ze wel naar de crèche.
En toen besloot moeder natuur me nog een derde kindje te schenken. Na mijn derde bevalling pakte ik het op dezelfde manier aan, maar de jongste ging wel samen met zijn zus naar de crèche. Een week na de bevalling werkte ik toen al terug in de zaak, maar dan halftijds. Zo konden de afspraken van de klanten blijven doorlopen.
In april 2018, toen mijn kinderen 16, 7 en 5 waren, besloot mijn echtgenoot uit het leven te stappen. Er volgde een rollercoaster van formaat: het nalatenschap met drie minderjarigen moest geregeld worden, de vrederechter kwam erbij kijken, alle rekeningen werden geblokkeerd … Ik kon niet eens aan mijn eigen geld. Trots als ik ben, wilde ik geen hulp vragen.
De zaterdag was de begrafenis, en de maandag was ik alweer aan het werk. Ik vroeg toen aan mijn klanten om zoveel mogelijk cash te betalen, zodat ik op dat vlak toch al geen hulp hoefde te vragen. De enige steun die ik kreeg was een wezentoeslag (die weer zou wegvallen als ik ooit samenwoonde met een eventuele nieuwe partner).
Ook dit is me gelukt.
Ik heb op alle mogelijke manieren geprobeerd om alle ballen in de lucht te houden. Ik was er voor kinderen. Ik breng ze nog altijd zelf naar school en ga ze nog altijd zelf ophalen, we zitten altijd samen om te eten en ik werk daarna verder in de zaak. Mijn openingsuren draaien rond de kinderen, hun schooluren en hun hobby’s. Mijn klanten kunnen hier 6 dagen op 7 terecht van 8u30 tot 22u.
Mama’s zijn allemaal gelijk, en moederschapsrust zou voor iedereen gelijk moeten zijn. Maar de vraag is of dat in de praktijk haalbaar is als zelfstandige? Ik had er op zich graag gebruik van gemaakt, maar je bouwt iets op, er moet brood op de plank komen en je bent afhankelijk van de afspraken en uitgaven van je klanten.
Ik ben er altijd geweest voor mijn klanten. Als ik verlof nam, was dat hooguit een week. Maar helaas merk ik nu dat dit niet altijd in dank wordt afgenomen en dat loyaliteit soms ver te zoeken is.
Ik loop mezelf al jaren voorbij. Ik doe het allemaal alleen, loop al lang moe en ik bleef maar doorgaan.
2025 was echt mijn jaar niet. Bij een routinecontrole werden slechte cellen gevonden. Ik kreeg een operatie, ondertussen is alles weg. Opnieuw ging ik zo snel mogelijk weer aan het werk, "want je kan toch zeker mijn nageltjes doe he" of " ik zit met een likdoorn en ik heb pijn". Dus tegen het medische advies in ging ik terug aan het werk. Doodop, moe, futloos ... De kinderen zijn ondertussen 24, 15 en 13 en maken zich zorgen om hun mama.
Eind augustus stond ik op met pijn onder mijn sleutelbeen. Ik ging snel met de kinderen naar de stad om de laatste inkopen voor het nieuwe schooljaar te doen, maar de pijn werd steeds erger en trok door tot in mijn rug. Ik heb de kinderen veilig terug naar huis gebracht en de oudste is daarna met mij naar de spoeddienst gegaan. Het verdict: een spontane klaplong van de stress. Mijn lichaam schreeuwde STOP.
Ik werd geopereerd en raakte een stukje long kwijt. Blijkbaar adem ik al jaren verkeerd… Ik moet nu minstens 6 maanden revalideren. Maar je raadt het al: “Oei, en mijn nagels dan?” “Ik kan toch nog komen voor mijn voetjes hé?”
Maar nu is het genoeg geweest. Mijn kinderen hebben alleen mij nog, en ik hen. Ik ben een maand voltijd uit geweest, en ben ondertussen toch progressief weer aan het werk. Ik ben een serieuze hap klanten kwijt en moet opnieuw opbouwen. In mijn sector bestaat er geen geduld, er is constant verloop en geen begrip.
Meer moederschapsrust of ouderschapsverlofvoor zelfstandigen: het idee is mooi op papier. Maar wat met de praktijk? Begrijp me niet verkeerd, ik ben absoluut voorstander. Maar wat als je je zaak 15 weken sluit? Zoals ik het nu heb ervaren door ziek te zijn, vrees ik dat er daarna nog weinig overschiet van je clienteel ...
