Ik dacht altijd dat mishandeling zichtbaar moest zijn. Dat het luid moest zijn. Dat het blauwe plekken moest nalaten. Ik wist niet dat je ook kapot kan gaan aan iemand die niets doet, niets zegt, niets opneemt, en alles bij jou legt.
De eerste barsten
Ik begin mijn verhaal op het moment dat de eerste barsten in ons leven verschenen.
In de herfst van 2021 kreeg ik een miskraam. Dat was een traumatische ervaring. Veertien weken onzekerheid, weinig begeleiding, en uiteindelijk maakte mijn lichaam een miskraam door alsof ik al veel verder zwanger was. En ja, ik nam toen anticonceptie. Wat ik toen meemaakte, en wat ik verloor, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. En mijn partner? Die was fysiek aanwezig in huis, maar emotioneel totaal afwezig. Achteraf besefte ik: hij had mij moeten helpen, troosten, dragen. Dat is niet gebeurd. Ik ging door, zoals mama’s dat doen. Omdat er kinderen zijn. Omdat je denkt dat je sterk moet zijn. Ik voelde enorm veel schaamte en ging gewoon terug werken.
Eind 2021, begin 2022 ontdekte ik voor het eerst grote schulden. Bundels papieren van de bank. Aanmaningen. Dreigingen met loonbeslag. Afsluitingen van water, gas, internet, elektriciteit, noem maar op. Terwijl wij eigenlijk alles konden betalen. Het bleek dat hij rekeningen bewust niet betaalde en ze voor mij verstopte. De originele facturen en herinneringen verdwenen, maar de brieven van gerechtsdeurwaarders kwamen uiteraard wél bij mij terecht. Ik mocht telkens het zootje opruimen: bellen, regelen, betalen, sussen. Het voelde alsof ik constant branden aan het blussen was die ik zelf niet had aangestoken.
Patroon
In 2023 werd duidelijk dat dit geen chaos of slordigheid was. Dit was een patroon. Die zomer ontdekte ik dat wij al een jaar zonder verzekering rondreden. We zijn zo op vakantie naar de bergen geweest. Ik kon het niet geloven. Ik was razend. Met twee jonge kinderen, rondrijden in het buitenland zonder verzekering? Hij loog over de kleinste dingen. Hij zweeg. Hij ontweek. Hij draaide feiten om. Ik ontdekte ook ongepaste online contacten met andere vrouwen, zeer jonge vrouwen, halve waarheden, gesprekken die nooit helemaal klopten. Mijn buikgevoel schreeuwde al lang dat ik moest vertrekken. Telkens wist hij mij te overtuigen. Ik bleef. Voor de kinderen. Voor het idee van een gezin. Voor de hoop dat hij ooit zou veranderen. Wat was ik naïef.
Wat daar nog bij kwam: hij was vaak in het buitenland. Voor het werk, zei hij. Weken aan een stuk. Telkens bleef ik alleen achter met de kinderen, met pittige kleintjes, met de schulden, met de administratie, met het huishouden, met alles. Ik vroeg soms gewoon om een pauze. Ik werkte daarnaast namelijk ook. Maar hij nam elk mogelijk project aan. Later gaf hij zelf toe dat hij dat bewust deed, omdat de kinderen “te veel” voor hem waren. Hij vluchtte letterlijk weg van zijn verantwoordelijkheid als vader en partner. Het vreemde is dat we nu een planning voor acht maanden hebben gemaakt bij de bemiddelaar en er geen enkele werktrip op staat.
Ik voelde geen liefde meer, maar walging
In 2024 voelde ik vooral walging. Geen liefde meer. Geen respect. Alleen verantwoordelijkheid. Ik moest maar dragen en dragen, maar hij gaf niets, hij nam enkel heel veel. We functioneerden voor de buitenwereld, voor de kinderen, zelfs fysiek was er nog wekelijks verbinding. Achteraf besef ik hoe ongezond dat was. Ik had emotionele verwaarlozing zo genormaliseerd dat elke vorm van aandacht als “verbinding” voelde.
Dat jaar ontdekte ik ook dat hij zijn mutualiteit al drie jaar niet had betaald. Daardoor waren onze kinderen geschrapt en kreeg ik geen enkele terugbetaling meer, ondanks dat ik zelf altijd correct betaalde. Ik was woedend. Niet alleen om het geld, maar om de achteloosheid waarmee hij de gezondheid en veiligheid van onze kinderen had behandeld. Ondertussen staan ze bij mij ten laste.
Midden 2025 was er een nieuwe klap te verwerken. Ik werd onverwacht zwanger. In de context waarin wij leefden, koos ik bewust voor een abortus. Dat was geen lichte beslissing, maar wel een heldere. Eentje die ik… hoe hard het ook klinkt, meteen zeker wist. Geen seconde twijfel heb ik gehad. Ik wist: ik kan geen nieuw leven zetten in een relatie die al zo lang rot is vanbinnen. Ik sta vandaag nog steeds achter die keuze. Het was mijn manier om te zeggen: hier stopt het. Mijn lichaam, mijn leven, mijn toekomst. Achteraf bekeken, gelukkig maar, hij had mij met een volle buik laten zitten.
In de zomer van 2025 ontdekte ik opnieuw grote schulden. Tijdens onze vakantie bleek zijn moeder een nieuwe schuld te hebben ontdekt via een gerechtsdeurwaarder die door het raam een opmeting had gedaan van onze spullen. Hij had het verzwegen. Opnieuw. En opnieuw werd ik degene die het moest dragen en verwerken.
In november 2025 viel alles uit elkaar. Ik ontdekte dat hij een dubbelleven leidde. Dat zijn zogenaamde “werkverplaatsingen” en buitenlandse trips niet alleen professioneel waren. Dat er al maanden een andere vrouw was. Een zeer jonge en naïeve vrouw, ontdekte ik later. Dat hij meerdere reizen naar haar had gepland. Eenzijdig ingepland. Zonder rekening te houden met onze kinderen. Zonder rekening te houden met mij. Enorm respectloos. Hij had al gekozen, lang voor hij het durfde uit te spreken. Ik had hem namelijk eind oktober nog voorgesteld vriendschappelijk uit elkaar te gaan. Maar nee, hij wou mij niet kwijt. Ik moest stoppen met woorden in zijn mond te leggen. Had ik mijn buikgevoel maar gevolgd.
Dat hartverscheurende beeld draag ik voor altijd met mij mee
Toen ik hem confronteerde met gevonden condooms en smeekte om dit correct af te handelen naar zijn kinderen toe, zei hij letterlijk dat zijn kinderen hem niet meer konden schelen. Dat hij dit moest doen “voor zijn eigen geluk”.
Mijn oudste dochter hoorde dat. Ze schoof een tekening onder de deur met vier wenende gezichtjes. Dat beeld draag ik voor altijd met mij mee. Ik liep achter haar aan en probeerde haar te troosten. Ze was zo gebroken dat dit vandaag nog door mijn hart gaat. Mijn jongste dochter huilde door het hele huis op zoek naar haar papa, die zich liever buiten ging verstoppen in de tuin. Ik had ondertussen mijn papa gebeld met de melding zo snel mogelijk de kinderen te komen halen. Ik wou niet dat ze dit nog langer aanhoorden. Dat is in heel dit verhaal iets wat mij vandaag nog tot huilen brengt. De pijn van mijn kinderen.
Op dat moment wist ik: dit gaat niet meer over mij.
Dit gaat over veiligheid.
Over bescherming.
Over stoppen.
Ik besefte dat ik samenleefde met een volwassen man maar met het gedrag op het niveau van een puber.
Bescherming voor mijn kinderen
Kort daarna ben ik meteen naar een bemiddelaar gestapt. Niet omdat ik geloofde in een “mooie breuk”, maar omdat ik structuur en bescherming nodig had voor mijn kinderen. Zelfs daar werd duidelijk hoe diep zijn patroon zat: halve waarheden, ontwijkende antwoorden, het minimaliseren van wat hij had gedaan. Alsof zelfs een neutrale derde geen reden was om eindelijk eerlijk te zijn. Zij benoemde zijn situatie ook een vlucht.
Ik heb ook bij de politie een verslag laten opstellen. Niet uit wraak. Maar omdat ik voelde: ik moet mijn werkelijkheid vastleggen. Ik moet mijzelf en mijn kinderen beschermen tegen wat nog kan komen.
Zij dacht dat ik “een manipulatieve ex” was
Wat mij misschien nog het meest choqueerde, was dat die vrouw in het buitenland niet eens wist dat hij kinderen had. Zij dacht dat ik al lang een “manipulatieve ex” was. Hij had ook tegen haar een compleet andere realiteit opgebouwd. Dat was het moment waarop ik besefte: dit gaat niet over liefde. Dit gaat over iemand die leeft op leugens, op vluchtgedrag, op dopamine, en die elke verantwoordelijkheid ontloopt zodra het echt wordt. Ze zijn nog steeds samen, wat me doet vermoeden dat zij ook mentaal niet gezond is. Ze is bovendien erg jong en ook naïef. Naar de buitenwereld toe hier in België ontkent hij haar bestaan bij mensen die er achter vragen. Het is mijn zorg niet meer.
Sindsdien zijn we uit elkaar. Ik heb alle communicatie beperkt tot het strikt noodzakelijke. Alles verloopt zakelijk, via mail. Geen ruimte meer voor zijn chaos in mijn leven.
Mijn psycholoog benoemde het helder: gaslighting, emotionele mishandeling, seksueel misbruik, pathologisch liegen. Ik mag maar 5 % geloven van wat hij zegt.
Ik was slachtoffer
En ja… ik was een slachtoffer. Dat woord vond ik lang moeilijk. Want ik ben sterk. Ik ben zelfstandig. Ik functioneer. Maar slachtoffer zijn betekent niet zwak zijn. Het betekent dat je iets hebt overleefd wat traag, stil en onderhuids vernietigend was. En ik zal er alles aan doen om mijn dochters nog sterker te maken. Dat is vandaag iets dat me nog steeds raakt. Ik sta machteloos in hun verdriet. Ik kan het enkel proberen te verzachten. Ze doen het vandaag heel goed gezien de situatie. Als het huis verkocht is, en we verhuizen, zal het nog even moeilijk zijn. Maar we komen er wel door.
Ik mis hem niet. Nooit gedaan.
Ik mis veiligheid.
En die heb ik vandaag terug. Ik heb geen angst meer voor de brievenbus. Geen stress meer over schulden die nooit van mij waren. Geen twijfel meer aan mijn intuïtie.
Mijn sportprestaties zijn beter dan ooit. Niet omdat ik plots sterker ben geworden, maar omdat er eindelijk geen gewicht meer op mijn schouders ligt dat niet van mij was.
Wat heb ik geleerd? Dat je buikgevoel nooit liegt. Dat liefde nooit structureel pijn doet. Dat kinderen geen perfecte gezinnen nodig hebben, maar eerlijke veiligheid. En dat vertrekken soms de meest liefdevolle vorm van blijven is: blijven voor jezelf en voor je kinderen.
Ik kijk niet bitter terug. Ik kijk helder.
En als ik vandaag besef dat hij binnenkort veertig wordt, met een vrouw aan de andere kant van Europa die nog moet ontdekken wie hij echt is, dan voel ik geen jaloezie. Geen woede. Ik voel niets meer.
Ik had elf mooie jaren met hem. Jaren zonder zware verantwoordelijkheden, met plezier, vrijheid en lichtheid en gedeelde hobby’s. Die herinneringen wil ik bewaren, omdat ze echt waren en omdat ze bij mijn leven horen.
Maar de laatste vijf jaar waren een hel. Een echte duivel is die man. Maar gelukkig niet langer mijn duivel.
