Psychologe Anky De Frangh over liefde bij tieners: “Neem het ernstig. Dat doen zij ook.”

Tienerliefde is wakker worden en naar school willen gaan omdat je hem daar zult zien.
Tienerliefde is opblijven tot 23:23 omdat je dan kan wensen dat jullie voor altijd samen zullen zijn.
Tienerliefde is luisteren naar liefdesliedjes en bij elk woord aan hem denken.
Tienerliefde is je route van en naar school veranderen in de hoop dat je hem zult tegenkomen.
Tienerliefde is vlinders in je buik voelen, dag en nacht.

En ja, dan krijgen wij als ouders soms de eer om het allemaal vanop de eerste rij mee te maken. Inclusief de “gelezen maar niet geantwoord”-paniek. Inclusief de drie puntjes die verschijnen en weer verdwijnen. Inclusief het drama dat voor ons voelt als “tja”, maar voor hen als “help, mijn leven is voorbij”.

Hoe komt dat toch in godsnaam?

Verliefdheid is iets van alle leeftijden, maar bij tieners lijkt het al snel allesoverheersend en groots. De emotionele gebieden in de hersenen bij tieners zijn heel actief. Tel daarbij op dat een verliefdheid verschillende ‘pleziergebieden’, waaronder het beloningssysteem, in de hersenen stimuleert én tegelijkertijd de activiteit in de frontale cortex onderdrukt. En die frontale cortex is bij pubers sowieso nog volop in ontwikkeling.

Kortom: is je tiener verliefd, dan is de kans groot dat hij er zich helemaal in gaat wentelen. Denken aan dat liefje geeft hem een boost, waarom zou hij dan nog met andere zaken bezig zijn?

Met andere woorden: nee, je tiener kan op dat moment niet zomaar “even normaal doen”. Of “zich herpakken”. Of “aan iets anders denken”. Verliefdheid neemt veel plaats in. In hun hoofd, in hun lijf, in hun dag. En dus ook in jouw huis.

Wat doe je dan als ouder?

Gedragspsychologe Anky De Frangh adviseert: !"Neem het ernstig. Want dat is het ook (voor je tiener)."

Dat betekent niet dat jij mee in de dramamodus moet. Je hoeft niet te doen alsof dit dé liefde van hun leven is (al zijn ze daar zelf rotsvast van overtuigd). Het betekent wel: niet minimaliseren, niet belachelijk maken, niet wegwuiven. Want het gevoel is echt en oprecht. Waarom zou je het dan niet ernstig nemen?

Wat helpt dan wél?

Start bij erkenning, niet bij oplossingen.

“Ai. Dat voelt rot.”
“Ik zie dat dit je raakt.”
“Wil je erover praten of wil je gewoon even naast mij zitten?”

Meer moet dat vaak niet zijn. Laten weten dat je beschikbaar bent, dat je het gezien hebt, dat je meeleeft.

En nog iets dat goud waard is: als je tiener jou iets vertelt dat niet makkelijk is — drama, onzekerheid, twijfels, fouten — bekrachtig dan dat ze jou in vertrouwennemen. “Ik ben echt blij en vind het heel knap dat je hierover iets verteld hebt.” Zo vergroot je de kans dat ze je een volgende keer ook betrekken.

Want uiteindelijk is dat waar we als ouder op hopen: dat ze met die grote gevoelens bij ons blijven komen.

Neem het ernstig. Dat doen zij ook.
 

Meer advies nodig? Dat vind je in het boek Ouders komen van Mars. Het boek dat je moet lezen om je tiener te begrijpen van Evelien Kayaert en Anky De Frangh. 

Hoe komt het dat je het ene moment een dikke, hartverwarmende knuffel krijgt om vervolgens 10 minuten later doodgebliksemd te worden? Waarom praat je tiener honderduit met de buurman en nog geen twee woorden met jou? Hoe krijg je je tiener gemotiveerd om dat vervloekte huiswerk te maken? Kortom, hoe ga ik nu om met een tiener en die puberteit... Evelien, zelf mama van twee tieners, gaat op zoek naar concrete tips en antwoorden. Enter: psychologe Anky. Zij weet - gelukkig maar - meer. Fieuw!